2018-12-22

Ċirkaŭ la mondon post okdek tagoj 15

XV

La trenveturilaro iris en la fervojdomon. PASPORTO unue saltis el ĝi, kaj s-ro FOGG, kiu helpis la kunulinon por malsuprenpaŝi, iris post li. Fileas FOGG intencis tuj iri al la vaporŝipo al la insulo de Hongkongo, por certigi, ke Auda estos preta por la veturo.

Kiam li paŝis el la fervojdomo, pafilportisto iris al li, kaj diris:

- S-ro Fileas FOGG? Ĉu tiu ĉi viro estas via servanto?

-Jes.

- Bonvolu, ambaŭ vi, iri post mi.

Li kondukis s-ron FOGGon, Audan kaj PASPORTOn al speco de kvar-rada kaleŝo, trenata per du ĉevaloj. La kaleŝo haltis antaŭ simpla domo. La pafilportisto kondukis ilin al ĉambro kun baritaj fenestroj, kaj diris:

- Vi aperos antaŭ la juĝisto OBADJA je 8:30.

Auda diris al s-ro FOGG:

- Sinjoro, estas pro mi, ke vi ricevas tion ĉi - estas por savi min!

PASPORTO maltrankvile diris:

- La vaporŝipo foriros je 12:00!

Je 8:30 la pafilportisto malfermis la pordon, kaj petis, ke ili iru post li, kaj kondukis ilin al ĉambregon. S-ro FOGG kaj la du kunuloj sidiĝis antaŭ la tabloj de la juĝisto kaj lia rakontisto. PASPORTO, ne volanta atendi, diris:

- Pri kio vi ŝuldigas nin?

- Permesu, ke la plendantoj eniru!

Tri hindaj pastroj starigis antaŭ la juĝisto, kaj la rakontisto komencis laŭte legi plendon pri sensankteco kontraŭ Fileas FOGG kaj la servanto, kiujn ili ŝuldigis, ke ili malpurigis sanktigitan lokon.

La rakontisto aldonis:

- Kiel elprovaĵo, jen la ŝuoj de la kontraŭleĝulo, kiujn li lasis post si.

FIX, la trovisto, jam antaŭ komprenis la plibonaĵon, kiun la okazaĵo de PASPORTO donis al li. FIX kaj la pastroj iris al la estra urbo de Hindujo antaŭ s-ro FOGG kaj la servanto, kaj sciigis la juĝistojn por kapti ilin, kiam ili venas.

S-ro FOGG enue respondis:

- Mi konsentas.

La juĝisto daŭrigis diri:

- Mi juĝas tiun ĉi PASPORTOn al malliberejo dum 15 tagoj kaj depago da 300 livr'oj. Mi juĝas Fileason FOGGon al unu semajno da mallibereco kaj depago da 150 livr'oj.

FIX frotis la manojn pro kontenteco. Se li povos haltigi Fileason FOGGon en la urbo Kalkuto dum semajno, tio estas pli multa tempo ol la neceso por la sendo de la permesilo por kapti lin.
Fileas FOGG stariĝis, kaj diris:

- Mi donos liberpagon.

La juĝisto eldiris, ke la liberpago por ĉiu malliberulo estos 1000 livr'oj.

S-ro FOGG diris, dum li prenis la monon el la vestsako apud PASPORTO:

- Mi tuj pagos tion.

FIX esprimis:

- La malbonulo ankoraŭ estas libera! Mi iros post li al la fino de la mondo, se tio necesos.

2018-12-09

Justigite 2018-12

/|_| \
| (^) |     **j u s t i g i t e**
| (  ) |     pro lia bonkoreco
\_,,_/
   / \        2018-12
\__/

*rigardadu!*
lutheranspokesman.org/2017/12/01/on-watch/

*marko* 13: 37 tion, kion mi diras al vi, mi diras al ĉiuj: rigardadu!

je ĉiu dimanĉo, la kristanaro volas atendi gravan alvenon - alvenon, kiu eterne ŝanĝos ĉion! ni konfesas en la kredparolo de la senditoj de jesuo: li denove venos por juĝi la vivantojn kaj la mortintojn
nia savinto, kiu jam venis kiel humila servanto, kiu jam kuŝis en besta nutringo por vivi por ni, kaj kiu, batita al la krucmortilo, poste mortis por ni, denove alvenos:

*1 tesalonikanoj* 4: 16-17 ĉar la sinjoro mem malsupreniros de la ĉielo kun krio, kun la voĉo de anĝelestro, kaj kun la sonilo de dio. la mortintoj per kristo unue leviĝos. Tiam ni, kiuj vivas kaj restas, kolektiĝos kun kun ili en la nuboj por renkonti la sinjoron en la aero. ni tiel ĉi ĉiam estos kun la sinjoro.

multaj malefektivaj antaŭdirantoj jam volis pensigis nin, ke ili povas scii la tagon kaj horon de la reveno de jesuo, kontraŭe al la simplaj vortoj de nia savinto:

*marko* 13: 32 pri tiu tago kaj horo neniu scias, nek eĉ la anĝeloj en la ĉielo, nek la filo, sed la patro sola.

ni ne povas scii la veno de tiu tago, nek la tagon de nia morto:

*kanto* 31: 15 miaj tempoj estas en viaj manoj.

la sinjoro volas, ke liaj homoj ĉiam estos rigardemaj kaj vekemaj:

*1 tesalonikanoj* 5: 2-6 ĉar vi mem senerare scias, ke la tago de la sinjoro venos kiel ŝtelisto en la nokto... sed vi, fratoj, ne estas en la mallumo, por ke tiu tago kiel ŝtelisto prenu vin. vi ĉiuj estas la filoj de la lumo kaj la filoj de la tago. ni ne estas de la nokto, nek de la mallumo. ni tial ne dormu, kiel aliaj dormas, sed rigardadu kaj vekemu ni.

kel ni tial restas vekemaj? kiel la sinjoro uzis la biblion, bapton kaj sinjormanĝon por voki vin al la fido per si, tiel li uzas ilin por fari vin vekemaj por sia reveno.

*marko* 13: 33 rigardadu kaj preĝu, ĉar vi ne scias, kiam estos la tempo.

la sinjoro ankaŭ uzas la sinjormanĝon:

*1 korintanoj* 11: 26 tiel ofte, kiel vi manĝas tiun ĉi panon, kaj trinkas el tiun ĉi ingo, vi elesprimas la morton de la sinjoro, ĝis li venos.

la sinjoro ankaŭ uzas niajn gefratojn per kristo por helpi, ke ni vekemas pri lia reveno:

hebreoj 10: 24-25 pensu ni unu pri la alia, por kaŭzi amon kaj bonajn farojn. ne forlasu la kunvenadon de ni, kiel estas la kutimo de iuj, sed voligu unu la alian, kaj tiel pli multe, kiel vi vidas, ke la tago venos.

ni scias, ke li, kiu venis je tiu unua kristonasko, denove venos por preni nin, por ke ni eterne estu kun li. nia sinforo tial diras: tion, kion mi diras al vi, mi diras al ĉiuj: rigardadu! vere!

2018-11-24

Ĉirkaŭ la mondon post okdek tagoj 14

 XIV

Ili iris al la fervojdomo je 10:00 ptm, kaj, post ili rekomencos la interrompatan fervojon, ili iros al la urbo Kalkuta antaŭ dudek-kvar horoj. Ili metos la junulinon en unu el la ĉambroj en la fervojdomo, dum s-ro FOGG ordonis, ke PASPORTO aĉetu por ŝi la aferoj pri saneco, kaj vestojn, por kio la estro donis al li permeson sen fino. La maniero, per kiu la pastroj de Pilaĝi regis ŝin, malrapide cedis, kaj ŝi resanis al sia antaŭa karaktero.

La fervoja kaleŝaro estis preta por iri for de Alahabad, kaj s-ro FOGG donis al la vojkondukanto la pagon konsentitan por la servo. Li diris al li:

- Hindo, mi ja pagis vin por via servo, sed ne por via fideleco. Ĉu vi volas havi tiun ĉi elefanton? Li estas via.

Li diris:

- Vi, bonestimato, donas al mi riĉaron!

Baldaŭ post tio, Fileas FOGG, la sinjoro Francisko KROMARTY kaj PASPORTO sidis en fervoja kaleŝo kun Auda, kiu havis la plej bonan seĝon, kaj iris plej rapide al la urbo Benares. Auda korsente dankis la savintojn kun larmoj pli bone ol kun vortoj. Fileas FOGG komprenis tion, kio estis en la koro de Auda, kaj proponis por certigi al ŝi, ke li iros kun ŝi al la insulo de la urbo Hong-kong.
Je 12:30 ptm la trenveturilaro haltis ĉe la urbo Benares, la celo de la sinjoro Francisko KROMARTY. Li adiaŭis al Fileas FOGG, kaj volis al li estontan bonon.

Ili iris al la urbo Kalkuta je 7:00 atm. Laŭ la taglibro de Fileas FOGG, li devis esti ĉe la urbo Kalkuto je la 25-a tago de la monato oktobro, kaj tio estis la senerara tempo de lia aliro.

2018-11-11

Ĉirkaŭ la mondon post okdek tagoj 13

 XIII

La vojkondukanto respondis:

- Estas certa, ne simple ke ni eble perdos niajn vivojn, sed ke ili turmentos nin, se ili kaptos nin.

La bona hindo tiam rakontis pri la malbonfortulino, kiu - li diris - estis glora belulino kaj la filino de riĉa komercisto de la urbo Bombaj. Ŝi ricevis tutan anglan edukon en tiu urbo. Pro ŝiaj manieroj kaj lerteco, oni pensus ŝin eŭropanino. Ŝia nomo estis Auda.

Kiam la nokto falis je ĉirkaŭ la 6-a ptm, ili decidis, ke ili iros al la brultablo. Al la malfeliĉeco de la vojkondukanto, la gardantoj de la popolestro kun lampoj kaj glavoj sen ingojz iris de flanko al flanko antaŭ la pordoj de la preĝejo. PASPORTO, kiu sedis sur la malaltaj branĉoj de arbo, pensis pri afero, kiu subite venis al li.

La horoj pasis, kaj la palaj ombroj montris la iĝo de la tago. La horo de la homofero venis.
La maljuna popolestro ne mortis, ĉar li subite, kiel spirito, leviĝis, kaj prenis sian edzinon en la manojn, kaj iris malsupren de la brultablo! La militistoj kaj pastroj, subite kaptataj per timegeco, kuŝis kun la vizaĝoj al la tero. Ili ne volis vidi tian miron.

La revivanta popolestro iris al la sinjoro Francisko kaj s-ro FOGG, kaj rapide diris:

- Ni ekiru!

Estis ja PASPORTO, kiu ŝteliris sur la brultablon, kaj savis la junulinon de morto! Post tempeto ĉiuj kvar veturanoj malaperis en la arbaron, kaj la elefanto rapide portis ilin for.

2018-11-04

Justigite 2018-11

   /|_|  \
 |  (^)    |
 |  (    )  |
   \_, ,_/
     / \
   \__/     2018-11


 **J U S T I G I T E**
PRO LIA BONKORECO


*CxIAM PRETAJ*
LUTHERANSPOKESMAN.ORG/2017/11/01/SEMPER-PARATUS/


*HEBREOJ* 10: 23-25 FORTE TENU NI AL LA KONFESO PRI NIA ESPERO SEN ERARI. LI, KIU PROMESIS, ESTAS FIDELA. PRIPENSU NI UNU LA ALIAN POR EKKAUxZI LA AMON KAJ BONAJN FAROJN. NE FORLASU NI LA KUNVENON DE NI, KIEL ESTAS LA VOJO DE IUJ. SPRITIGU UNU LA ALIAN, DES PLI MULTE DUM VI VIDAS, KE LA LASTA TAGO VENOS

IO, KION VI CERTE VIDOS, ESTAS LA PLEJ MALBONA OKAZO DE LA TUTA TEMPO DE LA MALFIDELA MONDO, LA REVENO DE JESUO DE LA TAGO DE LA LASTA ELJUGxO. TIAL CxI ESTAS, KIAL JESUO VOLIGAS NIN:

*MATEO* 24: 44 *ESTU PRETAJ.* LA FILO DE HOMO VENOS JE HORO, KIUN VI NE ATENDAS

VI NE SCIAS, KIAM TIU TAGO VENOS. NE ESTAS LA TEMPO POR PRETIGxI, KIAM GxI VENOS

*FORTE TENU AL LA KONFESO PRI NIA ESPERO*
LA ESPERON PRI STARI VENKPLENA JE TIU GRANDEGA TAGO NI TROVAS EN LA CxIUTAGA VETURO AL LA MORTEJO DE JESUO. KONFESU NI PRI NIAJ SxULDOJ KONTRAUx DIO. NI RICEVAS LA PLENAN PARDONON PRO LA MORTO DE JESUO ANSTATAUx NIA MORTO


*PRIPENSU NI UNU LA ALIAN POR EKKAUxZI LA AMON KAJ BONAJN FAROJN*
UZADO KAJ RIPETO PRI LA FIDO FORTIGxAS PER LA KUNECO KUN SIMILPENSAJ KREDANTOJ


*NE FORLASU LA KUNVENON DE NI*
CxIUSEMAJNA LAUxDADO NE ESTAS SIMPLA PLACxETO. TIO ESTAS LA KIELO DE LA SINJORO POR DAUxRIGI, KE NI KAJ LA KUNKREDANTOJ RELERNAS LA BONAN NOVAJxON, POR KE NI PARKERU LA VOJETON AL LA SENDANGxERECO CxE LA MORTEJO DE JESUO


JE LA TAGO DE LA REVENO DE NIA SINJORO ESTAS MULTAJ HOMOJ, KIUJ ESTOS MALPRETAJ. POR NI KUN LA OFTA UZADO PRI LA LIBRO DE DIO KAJ PRI LA KUNECO EN TIU LIBRO KUN SIMILPENSAJ KREDANTOJ, NI CxIAM ESTOS PRETAJ POR GxOJE SALUTI LA REVENONTAN SAVINTON

2018-10-27

Ĉirkaŭ la mondon post okdek tagoj 12

 XII

La rapidaj paŝoj de la elefanto, kondukata de la lerta hindo, grande skuis la du virojn, Fileas FOGG kaj la sinjoro Francisko KROMARTY, kiuj estis kovrataj al la kolo en la "sidingoj" donitaj al ili. Post du horoj la kondukanto haltigis la elefanton, kaj donis al li unu horon por ripozi, dum kiu Kiuni, post li satigis la soifon ĉe proksima akvofonto, komencis manĝi la branĉojn kaj arbetojn ĉirkaŭ si. Ĉe tagmezo la hindo donis signon pri la foriro.

Ili iris tute trans la granda parto de la montaro Vindhia je 8:00 ptm, kaj haltis denove ĉe la ombrema flanko en ruinita dometo. Ili veturis preskaŭ 25 mejlojn dum tiu tago, kaj egala longeco ankoraŭ estis inter ili kaj la fervojdomo de Alahabad.

La veturo rekomencis je 6:00 atm. Je 2:00 ptm la kondukanto iris en dikan arbaron, kiu iris tra kelkaj mejloj. La elefanto maltrankviletiĝis, kaj subite haltis. Tiam estis 4:00 ptm. Murmurado baldaŭ fariĝis pli klara. Tio ŝajnis kiel malproksima kantado de homaj voĉoj kun kupraj soniloj.

La kondukanto kondukis la elefanton en densejon, kaj samtempe petis, ke la veturantoj silentu. La antaŭo de la laŭdantaro baldaŭ aperis. La pastroj unue venis. Ili estis ĉirkaŭataj de viroj, virinoj kaj infanoj, kiuj kantis, regule interrompataj per soniloj. Ili kondukis post si kaleŝeton kun grandaj radoj. Sur la kaleŝeto staris malbelega similaĵo de virino kun kvar manoj. Aliaj kondukis virinon, kiu faletis je ĉiu paŝo. La virino estis juna, kaj pala kiel eŭropano. La gardantoj, kiuj iris post la junulino, havis glavojn sen ingoj, kiuj pendis ĉe la korpmezo, kaj portis mortinton. Tiu estis maljuna viro, bele vestata kiel popolestro.

La sinjoro Francisko kun malgaja vizaĝo rigardis la laŭdantaron, kaj diris:

- Homa brulofero, sed volanta.

La kondukanto kelkfoje turnis la kapon, kaj diris:

- La brulofero, kiu okazos je mateniĝo morgaŭ, ne estos volanta.

La kondukanto tiam kondukis la elefanton el la densejo, kaj saltis sur la kolon. S-ro FOGG haltigis lin, turnis al la sinjoro KROMARTY, kaj diris:

- Eble, ni povos savi tiun virinon.

2018-10-20

Ĉirkaŭ la mondon post okdek tagoj 11

 XI

La trenveturilaro ĝustatempe ekiris. PASPORTO veturis en la sama veturilo kun sia estro, kaj certa tria veturanto sidis el la seĝo kontraŭ ili. Tiu estis la sinjoro Francisko KROMARTY, unu el la kartluduloj en la ŝipo MONGOLIA. La sinjoro Francisko estis alta viro de kvindek jaroj.
PASPORTO, dum li piediris kaj rigardis el tie, ne povis kredi, ke li vere iris trans Hindujo en trenveturilaro. Je 12:30 la veturilaro haltis ĉe la urbo Burhampur, kie PASPORTO povis aĉeti hindajn domŝuojn kun manfaritaj perl'oj, per kiuj li senhumile kovris siajn piedojn.

La veturilaro iris en la valojn de la montoj Sutpur antaŭ la vespero. La veturilaro haltis je 20:00 ĉe la mezo de ombrema loko.

La veturantestro, dum li iris inter la veturantoj, voĉis:

- Veturantoj eliru tie ĉi!

La milita kondukanto tuj eliris, dum Fileas FOGG trankvile iris post li, kaj ili kune iris al la veturantestro:

- Ĉu ni devas halti tie ĉi?

- Certe. Ni ne plene konstruas la fervojon. Estis ankoraŭ 50 mejloj de tie ĉi al tie, kie la fervojo denove komencas.

- La gazetoj tamen eldiris la plenumon de la fervojo.

- La gazetoj eraris.

S-ro FOGG trankvile diris:

- S-ro Francisko, ni, se plaĉos al vi, serĉu alian manieron de veturi al la urbo Alahabad.

S-ro FOGG kaj s-ro Francisko KROMARTY, post ili serĉis tra la tuta vilaĝo trovis nenion, kaj revenis. Feliĉe, ankaŭ PASPORTO rigardis ĉirkaŭ si, kaj, post li atendis tempeton, diris:

- Sinjoro, mi pensas, ke mi trovis manieron por veturi - elefanton, kiu apertenas al hindo, kiu loĝas simple cent paŝoj de tie ĉi.

Ili baldaŭ iris ĝis dometo, proksima al kiu estis la besto, malfermata inter altaj bastonoj starigitaj en la teron. Kiuni - tiu estis la nomo de la besto - sendube povis veturi rapide dum longa tempo. Ĉar estis nenia alia maniero por veturi, s-ro FOGG oferis unue 1200, post tio 1500, 1800, 2000 livr'ojn. Restis nun nur sole por trovi vojestron, kaj tio estis facila. Juna hindo kun saĝŝajna vizaĝo volis doni la servon, kiun s-ro FOGG ricevis, dum li promesis grandan celpagon por ekkaŭzi lian deziron. La hindo, kiu estis lerta kondukanto de elefantoj, kovris lian dorson per ia tuko, kaj jugis al la dorso du tre malmolajn sidujojn. S-ro FOGG proponis porti la s-ron Franciskon, kion la militestro dankeme rivevis, ĉar unu veturanto pli multa verŝajne ne lacigos la grandegan beston. La hindo sidis sur la kolo de la elefanto, kaj je 9:00 ili ekiris de la vilaĝo, dum la besto piediris tra la dika arbaro el palm'arboj laŭ la plej mallonga vojo.

2018-10-07

Justigite 2018-10

  /|_| \
 | (^)  |
 | (  ) |
  \_,,_/
   / \
  \__/     2018-10

j u s t i g i t e
pro lia bonkoreco

sole per fido - neniu skribsteleto
lutheranspokesman.org/2017/10/06/faith-alone-no-asterisks/

la geviroj de la malalta interligo vere estis malpiuloj . kiel ekzemplo estas la virino sara . ni scias el la 18-a librero de la libro komenco, ke sara ridis pri la promeso de dio, ke ŝi kun sia granda aĝo naskos filon . la biblio tamen bone diras pri ŝi pro la fido al la promeso de dio sen ia ajn diro pri sia senfidemo:

hebreoj 11: 11 pro sia fido sara mem ricevis fortecon por kuninfaniĝis, kaj ŝi naskis, kiam ŝi pasis la aĝon, ĉar ĝi juĝis lin fidela, kiu promesis

kiel dio povas skribi la farojn el fido sen ankaŭ la farojn el malpieco? kie estas la skribsteletoj? kiel li bone diras pri tiuj malpiuloj, kiam:

jeĥezkel 18: 20 la animo, kiu faras malbonecon, mortos

la respondo al la demandoj estas la krucumo de kristo:

kanto 103: 12 kiel malproksime kiel la sunleviĝo estas de la sunsubiro, tiel malproksime li forprenis niajn kontraŭleĝaĵojn de ni

la malpiaĵojn dio forprenis kaj elpagis . niaj faroj montras la savantan fidon al kristo

la vero pri la savigo sole per fido estas unu el la unuaj veroj, kiun marteno luter retrovis, kaj unu el la kolonoj de la reformigo de luter

1 korintanoj 6: 11 dio lavis vin, sanktigis vin, sed la nomo de la sinjoro jesuo kaj la spirito de nia dio justigis vin

kun la mortofero de jesuo pro niaj ŝuldoj, dio skribas ankaŭ la nunajn kristanojn en la fidelulejo: 

hebreoj 11: 3 pro fido ni komprenas, ke la parolo de dio formis la mondojn, dio tial faris la videblajn aferojn el la nevideblaj aferoj

nia fido al dio la kreinto, kiel elprovo pri nia savanta fido al la krucumita kristo, donas al ni lokon inter la sanktuloj

2018-09-29

Ĉirkaŭ la mondon post okdek tagoj 10

 X

La veturantoj de la ŝipo MONGOLIA surteriĝis je 16:30. Je 20:00 la trenveturilaro ekiros al la urbo Kalkuto. Sinjoro FOGG, post li adiaŭis al kartludaj kolegoj, iris el la vaporŝipo, donis al sia servanto kelkajn labaraĵojn, ordonis, ke li estu al la fervojdomo je 20:00, kaj kun sia regula paŝo, kiu frapis laŭ ĉiu minutero kiel horloĝo, iris al la pasaporta domo. Post li faris la aferon ĉe la pasaporta domo, Fileas FOGG trankvile iris al la fervojdomo, kie li aĉetis manĝon.

FIX jam surteriĝis mallonge post s-ro FOGG, kaj la unua haltejo estis la domo de la pafilportistoj de la urbo Bombajo. La permesilo por la leĝa kapto ankoraŭ ne venis al la domo.

PASPORTO, post li aĉetis la ordinaran kiomon da ĉemizoj kaj ŝuoj, promenis ĉirkaŭ la stratoj, kie estis amasoj el homoj de multaj popoloj. Nefeliĉe por sia estro kaj ankaŭ por si, la scivolemo tiris sin al pli malproksime, ol al tie, al kie li volis iri. Li ekvidis la brilan laŭdejegon sur la monteto Malabar, kaj senĉesebla deziro por vidi la internon ekkaptis lin. Li vere ne sciis, ke malpermesas, ke kristanoj iras en certajn hindajn laŭdejojn, kaj ke eĉ la fideluloj ne devas eniri, post ili lasu la ŝuajn ĉe la pordo.
PASPORTO tamen, dum li ne pensis pri iu ajn malutilaĵo, eniris kiel simpla vidulo. Li ekvidis tri kolerajn pastrojn, kiuj tuj ĵetfalis sur lin, forigis la ŝuojn, kaj komencis bati lin kun laŭtaj, sovaĝaj voĉdiroj.

Je kvin minutoj antaŭ 20:00, PASPORTO sen ĉapelo kaj ŝuoj, post li perdis la sakon kun ĉemizoj kaj ŝuoj, senspire rapidis en la fervojdomon. FIX, kiu iris post s-ro FOGG al la domo, kaj vidis, ke li vere iros el la urbo, estis tie sur la atendejo.

Fileas FOGG neamike diris, dum li iris en la veturilon:
- Mi esperas, ke tiu ĉi ne denove okazos.

2018-09-23

Ĉirkaŭ la mondon post okdek tagoj 9

IX

La mezuro inter la urboj Suez kaj Aden estas 1310 Mejloj, kaj la reguloj de la firmao permesas, ke la vaporŝipoj iru trans ĝi dum 138 horoj. Kaprico tamen plenigas la Ruĝan maron, kaj ĝi ofte estas malglata, kiel la plejparto de longaj kaj mallarĝaj duonmaroj. Ĉiam la sama membro de la kolegaro Reform, kiu miris pri nenia malbona okazo, senŝanĝa kiel la helpilo de la ŝipo, kaj malofte havanta la scivolemo por iri sur la supran plankon, pasis la memindajn vidojn de la Ruĝa maro kun senameco.

De PASPORTO, al li plaĉis, ke li trovis sur la supra planko unu tago post la ekiro de la urbo Suez la homon, kun kiu li piediris kaj diris ĉe la ŝipejo.

- Ha! Mi certe rememoras vin. Vi estas la servanto de la malordinara anglo.

- Ja tiele, s-ro...

-  FIX. Ĉu s-ro FOGG bone fartas? Mi neniam vidas vian estron supre. Ĉu vi scias, s-ro PASPORTO, ĉu tiu ĉi veturo ĉirkaŭ la mondo dum 80 tagoj eble kaŝas nesciatan laboron - eble interlandan sendon?

- Kredu, s-ro FIX! Mi certigas vin, ke mi scias nenion pri tio, kaj mi pagus nenion por lerni pri tio.

Post la renkonto, PASPORTO kaj FIX kutime kundiris, kaj la dua celumis por gajni la fidon de la bonhomo.

Je la 13-a tago ili vidis la urbon Moĥa, ĉirkaŭata per rompitaj muroj, sur kiuj daktilarboj kreskis, kaj malproksimaj de kiu estis larĝaj kampoj de kafo.

La vapoŝipo MONGOLIA anstataŭ iri al la urbo Aden je la mateno de la 15-a laŭ la hortabulo, iris al tie je la vespero de la 14-a - la gajno de 15 horoj. S-ro FOGG kun sia servanto iris al la bordo de Aden por denove sigeli la pasporton. FIX nevidate iris post ili. PASPORTO diris al si, post li reiris al la vaporŝipo:
- Mi komprenas, ke veturi certe estas utile, se oni volas vidi ion novan.

La MONGOLIA devus iri al la urbo Bombajo je la 22-a; ĝi aliris je 20-a.

2018-09-03

Justigite 2018-09

 /|_| \
| (^)  |
| (  ) |  j u s t i g i t e
 \_,,_/   pro lia bonkoreco
  / \
 \__/      2018-09


 la veturo de la fido finiĝas en nia patrolando

 lutheranspokesman.org/2017/09/01/faiths-journey-ends-in-our-homeland/


 hebroj 11:13-16  ĉiuj tiuj [abraham, isaak kaj jakob] mortis en la fido · ili ne ricevis la promesojn, sed vidis ilin de malproksime, kaj dio certigis ilin pri tio, kaj ili sciis ilin, kaj konfesis, ke ili estas fremduloj kaj veturuloj sur la tero · tiuj, kiuj diras tiajn aferojn, klare esprimas, ke ili serĉas la patrolandon · vere, se ili memoris tiun landon, el kiu ili jam iris, ili havus la okazaĵon por returniĝi · ni tiel deziris pli bonan - tio estas - ĉielan landon · ili tial ne hontas, ke ili nomas dion sia dio, ĉar li jam pretigis urbon por ili

 ni ofte aŭdis, kiel oni diras pri vivo, ke ĝi estas veturo · la vivo ofte prenas nin de loko al loko: de nia infana loĝejo al nia propra, de malgranda domo al pli granda, de unu urbo al alia; kvankam la veturoj de la vivo de ĉiu estas grande malsamaj pro multaj manieroj · la celo ĉiam estas la sama - ĝi estas la tombo


 abraham, isaak kaj jakob nomis sin "fremduloj kaj veturuloj", kiuj pasis tra fremda lando · ili mortis "en la fido" - ili finis la veturon en la mondo, dum ili kredis, ke la morto ne estas la fina celo por ili · ili kredis, ke la fino de la vivo en tiu ĉi mondo signifis la komencon de la vivo en la vera lando, la ĉiela lando, kiun dio jam pretigis por ili · ili kredis al la savonto, kiu venos el ilia filo, tiu, per kiu ĉiujn familiojn de la tero dio benos

 komenco 12: 3  mi [dio] benos tiujn, kiuj benas vin, kaj mi malbenos tiujn, kiuj malbenas vin, kaj en vi ĉiujn familiojn de la tero mi benos

 en la promesita kristo ili havis la esperon pri la savo de malpieco kaj morto · ili atendis la releviĝon kaj eternan vivon kun dio, kie ĉiuj doloroj kaj malfacilaĵoj de la mondo estos forpasitaj

 kiel kredantoj al kristo, ni povas kompreni niajn vivojn, same kiel abraham, isaak kaj jakob komprenis · ni havas la promeson de jesuo, ke li foriris por pretigi lokon por ni, kaj ke li revenos por preni nin al tie

 la skribisto diras, ke dio ne hontis, ke abraham, isaak kaj jacob nomis lin dio

 mateo 22: 31-32  pri la releviĝo de la mortintoj, ĉu vi ne legis tion, kion dio parolis al vi, dirante: mi estas la dio de abraham, la dio de isaak, kaj la dio de jakob (eliro 3:6,15)?  dio ne estas la dio de la mortintoj, sed de la vivantoj

 ni povas senti nin certaj, ke dio ne hontas, ke tiuj, kiuj kredas al la filo jesuo kristo, nomas lin dio, ĉar jesuo certigas nin, ke ni havas lokon en la domo de la patro:

 johano 14: 2-3  en la domo de mia patro estas multaj domegoj · se tio ne estus vera, mi dirus tion al vi · mi iras por pretigi lokon por vi · se mi iras por pretigi lokon por vi, mi denove venos, kaj ricevos vin al mi, por ke, kie mi estas, tie vi povas esti

2018-08-25

Ĉirkaŭ la mondon post okdek tagoj 8

 VIII

FIX baldaŭ reiris al PASPORTO, kiu sidis kaj rigardis la ŝipejon. La trovisto diris por kunparoli:
- Bone, mia amiko, ĉu la pasporto havas la sigelon?

- Jes; ni tamen tiel rapide veturas, ke ŝajnas, ke mi veturas en sonĝo.

- Ĉu vi grande rapidas?

- Mi ne rapidas, sed mia estro ja rapidas. Alflanke, mi devas aĉeti ŝuojn kaj ĉemizojn. Ni ekiris sen kestoj, sed nur kun sako el tapiŝo.

- Mi montros al vi bonegan venddomon por havi tion, kion vi volas.

Kaj ili kune ekiris, dum PASPORTO laŭte kundiris. Li diris:
- Plej grave, ne lasu, ke mi iros malfrue al la vaporŝipo.

- Ĉu vi rapide iris el la urbo London?

- Mi tiel ĉi pripensas! Je la antaŭa vendredo je la oka post la tagmezo, s-ro FOGG reiris de sia amikarejo, kaj post tri kvaronoj de horo ni ekiris.

- Via estro tamen iros al kie?

- Ĉiam antaŭen. Li iras ĉirkaŭ la mondon dum okdek tagoj! Li diras, ke tio estas pro ludpromeso, sed, inter vi kaj mi, mi ne kredas unu vorton de tio. Tio estas sensenca. Estas iu alia afero.

- Ĉu li estas riĉa?

- Sen iu ajn dubo, ĉar li portas kun si grandan numeron de monpaperetoj.

PASPORTO kaj li tiam iris al la venddomo, kie FIX lasis la kunulon, por ke li aĉetu. Post li konsilis, ke li ne malfruos pri la vaporŝipo, li rapidis denove al la lokestrejo. Li diris:
- Lokestro, mi nun ne havas dubon. Mi trovis la viron. Li donas la ŝajnon, ke li estas malordinarulo, kiu iras ĉirkaŭ la mondon dum okdek tagoj.

- La ŝajnoj estas tute kontraŭ la viro. Kion vi faros?

- Sendi rakonton al la urbo Londono por permesilo por leĝa kapto, kiun ili tuj sendos al la urbo Bombajo, kaj ekveturos en la ŝipo MONGOLIA, iros post li al Hindujo, kaj tie sur angla tero laŭleĝe kaptos lin kun la permesilo en mia mano.

2018-08-18

Ĉirkaŭ la mondon post okdek tagoj 7

 VII

La trovisto iris trans la ŝipejo, kaj rapide ekiris al la ĉambro de la lokestro, kie li tuj enpermesis lin.
Li diris sen enkonduko:
- Lokestro, mi havas fortajn kaŭzojn por kredi, ke mia viro estas veturanto en la ŝipo Mongolia. Mi esperas, ke vi ne sigelos la pasporton.

- Se la pasporto estas vera, mi havas neniun privelegon por malpermesi. Mi ne povas…

La lokestro ne finis la frazon, ĉar, dum li parolis, li aŭdis frapeton ĉe la pordo, kaj du nekonatoj eniris, unu de kiuj estas la servanto, kiun FIX kontraŭis ĉe la ŝipejo. La alia, kiu estis lia estro, eltenis la pasporton kun la peto, ke la lokestro bonvolu sigeli ĝin.

La lokestro diris, post li legis la pasporton:
- Ĉu vi estas s-ro Fileas FOGG?
- Mi estas.

- Bone, sinjoro. Ĉu vi scias, ke sigelo havas nenian utilon, kaj neniu pasporto necesas?

Fileas FOGG respondis:
- Mi scias tion, sinjoro; mi tamen volas montri per via sigelo, ke mi venis tra la urbo Suez.

La lokestro daŭrigis skribis la tagon kaj subskribon sur la pasporton, post kiu li aldonis sian sigelon. S-ro FOGG pagis, malsuprenturnis sin sen rideto, kaj eliris, dum la servanto iris post li.

2018-08-11

Ĉirkaŭ la mondon post okdek tagoj 6

VI

La vaporŝipo MONGOLIA, konstruita el fero, devis iri ĉe 11:00 atm je merkredo, la naŭa de oktobro, al la urbo Suez. Du viroj promenis laŭ la ŝipejoj, inter la amaso el landanoj kaj fremdlandanoj, kiuj temploĝis ĉe la antaŭa malriĉa vilaĝo. Unu estis la angla lokestro de Suez, kiu kutime vidis el la fenestro de sia ĉambro anglajn ŝipojn, kiuj ĉiutage pasis laŭ la granda homfarita marvojo, pro kiu la malnova longa vojo de Anglujo al Hindujo pasante de la Kapo de bona espero mallongiĝis per duono. La alia estis malgranda homo kun maltrankvila, sed lertŝajna vizaĝo kun brilaj okuloj.

Tiu estis FIX, unu el la serĉistoj, kiujn Anglujo sendis por serĉi la ŝteliston.

Kelkaj orditaj sonoj el fajfego, kiuj voĉis la aliron de la ŝipo MONGOLIA, interrompis la pensojn de FIX.

Baldaŭ unu el la veturantoj, post li puŝis tra la amaso el portistoj, iris al li, kaj ĝentile petis, ĉu li povas fingromontri la anglan lokestrejon, dum li montris pasportilon, por kiu li volis sigelon. La priskribo en la pasportilo estas la sama de la ŝtelisto, kiun li ricevis el la serĉestrejo.
Li diris:
- Li mem devas iri al la lokestrejo, por certigi la scion en la pasportilo.

- Mi iros, kaj venigos mian estron, al kiu tamen ne plaĉos la interrompo.

La veturanto malsuprenturnis sin al FIX, kaj reiris al la vaporŝipo.

2018-08-05

Justigite 2018-08

 /|_|\
| (^) |
| ( ) |
\_,,_/
 / \
\__/     2018-08

j u s t i g i t e
pro lia bonkoreco

rememoru vian bapton
lutheranspokesman.org/2017/08/01/remember_your_baptism/

faroj 8:36  vidu! jen akvo!  kio malhelpas, ke mi baptiĝas?

kiam la etiopo aŭdis la kurieraĵon pri jesuo estanta la kristo, kiu volante donis sian vivon por la malsanktaĵoj de la mondo, li volis baptiĝi en la nomon de jesuo.  "li ĝojanta ekveturis."

ĉu vi volas ĝojante iri hodiaŭ, morgaŭ kaj je ĉiu tago?  tial rememoru vian bapton!
kiam vi malpias, vi meritas morton:

romanoj 6:23  la pago el malsanktaĵoj estas morto.

rememoru vian bapton, kaj ĝoju, ĉar tiam estas kiam vi kuniĝis al jesuo en lia morto!   lia morto anstataŭas por vi, kaj li pagis viajn ŝuldojn:

romanoj 6: 3-4  ĉu vi ne scias, ke ni, baptitaj por kristo jesuo, baptiĝis en lian morton?  ni enteriĝis kun li pro la bapto en la morton, por ke, kiel la gloro de la patro levis kriston el la mortintoj eĉ tiel ankaŭ ni devas vivi por noveco.

ni nun havas novan vivon kun jesuo:

galatoj 2: 20  mi krucumiĝas kun kristo.  ne nun estas mi, kiu vivas, sed kristo vivas en mi.  la vivon, kiun mi vivas per la korpo, mi vivas pro fido al la filo de dio, kiu amis min, kaj donis sin por mi.

kiam io tentas, ke vi malsankte faros, rememoru vian bapton, ĉar:

romanoj 6:2,11  kiel ni, kiuj mortis pro malpiaĵoj, ne nun vivas per tio?...  estimu vin morta pri malpiaĵoj kaj viva pri dio por kristo jesuo.

ĉu vi iam timas, ke vi ne taŭgas por esti filo de dio, aŭ ke io eble malhelpos, ke vi estos ĉiam kun li?  rememoru vian bapton, ĉar tiu estas la tago, je kiu kristo vestis vin kun sia sankteco:

galatoj 3:26-27  ĉiuj vi estas filoj de dio pro fido al kristo jesuo.  ĉar ĉiuj vi, kiuj baptiĝis per kristo, vestis sin per kristo.

rememoru vian bapton!  tiu estis la tago, je kiu vi kuniĝis al kristo - li vestis vin per sia praveco, savis vin, kaj donis novan vivon:

koloseanoj 1:21-23  vin, kiuj tiam estis pensataj fremduloj kaj malamikoj pro malsanktaj faroj, li nun rejustigas per sia korpo pro la morto, por montri vin sanktaj kaj sen ŝuldo kaj justaj en lia vido - se vi vere daŭras per la fido, sur tio kaj fidelaj, kaj ne movas sin for de la espero pri la bona scio, kion vi aŭdis.

kun jesuo en niaj vivoj, ni povas ekveturi kun ĝojo.

2018-07-28

Cervmortigulo (finita)




C E R V M O R T I G U L O

de James Fenimore COOPER
tradukita kaj (tro)brevigita de Gary R. MILLER



C - Cervmortigulo
RHM - "Rapida" Henriko MARCH
JH - Judita HUTTER
EH - Esnjo HUTTER
STH - "Surakva" Tomaso HUTTER
LK - Lupa-Kapo
Ĉ - Ĉingaĉguk
SHS - Silentu-Ho!-Silentu
FK - Fendita-Kverkarbo
L - Leono
S - Sumako
RK - Ruĝa-Korvbirdo
A - Arbetpikilo
W - Militestro WARLEY
G - Kuracisto GRAHAM



     I

Je la homaj pensoj, okazoj faras la sentojn de tempo.  Tio, kio ŝajnas estiminda pro plimultiĝo de ŝanĝoj, malpligrandiĝas al koneco, kiam ni grave kalkulas ĝin sole ligata al tempo.

La okazoj de tiu ĉi rakonto estis inter la jaroj 1740 kaj 1745, kiam la loĝitaj partoj de la nova sublando Novjorko estis sole kvar, mallarĝa tero ĉe la du bordoj de la rivero Hudson, de ĝia elfluo al la akvofaloj proksimaj al ĝia komenco, kaj al malmultaj "najbaroj" ĉe la riveroj Mohok kaj Skohari.

Ekkrio certigis la celon, kaj post mallonga tempo viro grandgranda subite venis el la malfacila densaĵo de malgranda akvema tero, irante al malferma loko, ŝajne farita per la detruado per vento, kaj parte per tiu de fajro.  La alto de "Rapida Riĉjo" estis pli ol ses fut'oj kaj kvar col'oj, kaj, estante de simila grando, lia korpo havis grandan fortecon.

RHM:  Venu, Cervmortigulo, kaj montros, ke vi havas delavaran stomakon, kiel vi diras, ke vi havas delavaran edukon; venu, junulo, kaj montru vian virecon je tiu ĉi bedaŭrinda kaj malbena cerv'bestino per la dentoj, kiel vi jam montris per via pafilo. Respondu al mi pri certa demando:  Vi havas tiom da bonokazoj pri bestserĉado, ke vi jam ricevis tian nomon, ŝajnas tiel ĉi, sed ĉu vi iam ajn pafis ion homan aŭ sencpovan?

C:  Vere, mi neniam faris tiel, ĉar la taŭga okazo neniam montris sin.  Kaj "Mingoj" kaj Mohikanoj diras, ke la lando apartenas al ili, kaj estas speco de interloko por fiŝkaptado kaj viandserĉado dum la tempoj de paco, kvankam, kiel ĝi estus dum milito, tion la Sinjoro sole scias.

RHM:  Interloko!  Mi volus scii tion, kion "Surakva Tomĉjo" HUTTER dirus pri tio.  Pri la esteco de maljuna Tomĉjo, ĝi ne similas al la esteco de aliaj homoj, sed pli grande similas al tio de miogal'o, ĉar li ŝajnas vivi laŭ la kutimoj de tiu besto pli grande ol de iu ajn maĉbesto.

C:  Li ankaŭ havas filinojn; mi aŭdis, ke la Delavaroj, kiuj serĉis viandon tie ĉi, rakontis pri tiuj junaj virinoj.  Ĉu estas neniu patrino, Rapida?

RHM:  Estis, ja certe, sed ŝi mortis kaj kuŝis sub la akvo antaŭ du jaroj.  Mi ĉiam estimis Juditan, ĉar ŝi estas la patrino de tia kreito, kiel ŝia filino Judita HUTTER.

C:  Jes, Judita estas la nomo, kiun la Delavaroj  diris, kvankam ili diris ĝin laŭ sia propra maniero.  Pro ilia interparolo, mi ne kalkulas, ke la virino plaĉus al mi.  Ĉiuj militestroj estas riĉuloj, kaj povas rigardi tian virinon kiel Judita pro malbonaj intencoj.  Mi kalkulis tiun ĉi akvon nekonata kaj malofte vidata afero.

RHM:  Mi volus porti la virinon al la rivero Mohok, devigi, ke ŝi edzi min malgraŭ la ploretado, kaj lasi maljunan Tomĉjo al la gardado de Esnjo, lia alia ido.

C:  La Delavaroj diris sole pri unu.

RHM:  Bedaŭrinda Esnjo estas tio, kion mi nomas "sur la rando de sensenco".

C:  La ruĝhaŭtuloj bone estimas tiujn, kiuj havas tian donacon, sciante, ke la malsankta spirito pli grande plezuras loĝi en sciema korpo ol en tiu, kiu havas nenian sencon por uzi.

RHM:  Estus forte malbona afero al mi, Cervmortigulo, se mi trovos Juditan edziniĝita post foresto da ses monatoj!

C:  Vi ne malutilos la viron, kiun ŝi elektis, simple ĉar ŝi trovis lin pli plaĉanta ol vi mem?

RHM:  Se oni TROVUS mortan viron en la arbaro, kiu povos diri, kiu mortigis lin, eĉ se la sublanda registaro okupiĝos pri la afero?

C:  Se tiu viro estus la edzo de Judita HUTTER post tiu okazo, mi povus rakonti ion sufiĉan, almenaŭ ke la registaro serĉos.

MARCH rigardis sian kunulon tempeton je silenta miro.  Tiam, kaptante lin ĉirkaŭ la kolo per du manoj, li skuis lian iome malgranda korpo per forteco, kiu teruris disigi iom da la ostoj.

C:  Vi povas skui, Rapida, ĝis vi detruos la monton, sed vi skuos nenion el mi escepte de la vero.  Ĉu ni devas denove ekiru antaŭen, por ke ni povos vidi tiujn mirindajn filinojn?

Riĉjo MARCH feliĉe konsentis, kaj ili baldaŭ kolektis la ceteron de la manĝo; tiam la veturuloj portis la sakojn sur la korpoj, reprenis la pafilojn, kaj, lasante la malgrandan lokon el lumo, ili denove malvidebliĝis en la profundaj ombroj de la arbaro.

        II

Nia du veturuloj ne devis iri malproksimen.

RHM:  Tiu ĉi devas esti la loko, Cervmortigulo; jen fagarbo apud cikutarbo proksima al tri pinarboj, kaj malproksima estas betularbo kun rompita supro.  Kaj kiu estas tiu Ĉingaĉguk, pri kiu vi tiel ofte diras, Cervmortigulo?  Certe, kuranta ruĝhaŭtulo.

C:  Se li havus justecon, li estus granda popolestro.  Vere, li estas simpla militulo kaj justsencema Delavaro, estimata kaj obeata pri iom da aferoj, sed el falinta popolo.

Rapida forprenis malmultajn pecojn el arbŝelo.  La duo tiam fortiris indianan ŝipeton el arbŝelo, kiu enhavis sidejojn, pelilojn kaj aliajn aferojn, eĉ fadenojn kaj bastonojn por kapti fiŝojn.  Post mallonga tempo, la duo subite puŝis sin al la brila lumo de la suno ĉe malalta, ŝtonetema loko lavata per akvo. Ekkrio pri miro venis el la lipoj de Cervmortigulo - ekkrio, kiun li tamen faris mallaŭte kaj singardeme, ĉar liaj kutimoj estis multe pli pensemaj kaj regataj de tiuj de la sengardema Riĉjo - kiam, veninte al la bordo de la mareto, li ekvidis la vidon, kiu subite renkontis la okulojn.

C:  Riĉjo, via Judita devas esti prava kaj bona junulino, se ŝi pasis la duonon da la tempo, kiun vi diris, ĉe tia benita loko. Kio tamen estas tio, kion mi vidis malproksiman de ni, kion ŝajnis tro malgranda kiel insulo kaj tro granda kiel ŝipeto, kvankam ĝi staras meze de la akvo?

RHM:  Ho, ĝi estas tio, kion la ŝajnnoblemaj riĉuloj de la militaj defendejoj nomas la "Miogal'a Defendejo"; maljuna Tomĉjo ridetus pro la nomo, ĉar ĝi forte similas lian propran estecon.

Cervmortigulo helpis, ke la kolego metas la aferojn en la ŝipeton, kiu jam estis sur la akvo.

C:  Se mi estus la Reĝo de Anglujo, la homo, kiu eltranĉis unu el tiuj ĉi arboj sen bona neceseco pri la ligno, mi forsendus lin al nekonata dezerto, ĉe kiu nenia kvarpieda besto iris.

RHM:  Aŭ indianoj aŭ bestserĉistoj jam elbrulis lin trifoje, kaj en batalo kontraŭ ruĝhaŭtuloj li perdis sian solan filon, kaj post tio li iris al la akvo kaŭze de la danĝero.

Cervmortigulo havis iom da lernita scio pri savaĝlanda militfarado, kvankam li ĝis tiam neniam devis batali pro kolero kontraŭ kunkreitaĵo.  Dum la homoj tiel kunparolis, la ŝipeto malrapide proksimis al la domo, kaj tiam estis tiel proksima, ke  ili bezonis sole unu puŝon per pelilo por veni al la ŝipejo.

RHM:  Mi kalkulis tiel - neniu animo en tie ĉi, sed la tuta familio forestas pro veturo al ie nova.  Maljuna Tomĉjo prenis novan laboron, kaj provis bestkaptilojn.

C:  Ĉu la subregnestro aŭ la laboristoj de la Reĝo nomis la mareton?

RHM:  Laŭ la indianoj popoloj, ĉiu havas la propran lingvon kaj manieron por nomi tiajn aferojn, kaj ili faras al tiu ĉi parto de la mondo tiel, kiel al ĉiuj aliaj.  Inter ni mem ni kutime nomas la lokon "Brilvitro".

Cervmortigulo staris, manoj kaj vizaĝo sur sia pafilo, rigardante tiun vidon, kiu tre multe feliĉigis lin.

        III

Rapida Riĉjo pensis pli multe pri la belecoj de Judita HUTTER ol pri tiuj de la Brilvitro.

C:  Ĉu s-ro HUTTER kalkulas, ke estas necese kaŝi sin sur tiu ĉi akvo?

RHM:  Vi forgesas viajn konulojn, la Mingojn, kaj ĉiujn francajn sovaĝulojn.  Vi devas konsenti, Cervmortigulo, ke Mingo es pli multe ol duono de malsanktulo, vi kvankam volas, ke mi konsentas, ke la indianoj Delavaroj estas anĝeloj.  Pri ricevi pagon interŝanĝe de la harhaŭtoj, mi kalkulas ilin preskaŭ egalaj kun eltranĉi la orelojn de lup'o por la rekompenco, aŭ fortranĉi la haŭton de urso.

C:  Jes, kaj tio estas komerco malbona.  Eĉ la indianoj mem krias honton kontraŭ ĝi, ĉar ĝi kontraŭstaras la estecon de la blankulo.

Je ĉiu tempo, kiam la ŝipeto iris pase de elstara loko, Rapida ekrigardis post si, volante vidi la ŝipon, staranta per haltilo, aŭ sur sabla bordo.

RHM:  Oni neniam scias, kiu estos gastoj je tiu ĉi parto de la tero.  Oportune estas bone vidi ilin antaŭ ol ili tro proksimas. Ho, Cervmortigulo, mi kredas, ke oni renkontas malamikojn pli facile ol amikojn.  Nun, vi mem estas nenia ekzemplo de beleco, Cervmortigulo, tamen vi ne estas tiel senkompreneca por estiĝi mia malamiko, simple ĉar mi diris tiel.

C:  Estas facile al ili, kiuj havas tian okazon, ŝerci pri tiaj aferoj, Rapida, sed estas iam malfacile al aliaj.

RHM:  Ni baldaŭ vidos la loĝŝipon.  Li amas kaŝi sin en la densaĵo, kaj ni estos tie post tempeto, la maljunulo kvankam eble estos kun la kaptiloj.

Ili aŭdis, ke iu rompis sekan branĉeton sur mallarĝa parto de la tero, kiu kaŝis parton de la bordo de la larĝa mareto.  Senspira tempo pasis, post tio nobla vircerv'o iris el la densaĵo, kaj daŭrigis iri per grandaj paŝoj al la malproksima sablema loko de la elstarejo.  Rapida malrapidis tempeton, kaj tiam rapide levis sian pafilon, kaj celumis kaj pafis.  La vircerv'o simple skuis la kapon kaŭze de la sono de la pafilo kaj la fajfo de la pilko,  ĉar antaŭe li neniam scias homon, sed la sonoroj de la montetoj  vekis timecon, kaj, saltante antaŭen, kun la kvar piedoj sub la  korpo, li tuj falis en la profundan akvon kaj komencis naĝi.

C:  Tiu kreitaĵo foriras kun dankeco en la koro, ĉar la estaĵoj diras al li, ke li forkuris de granda danĝero.  Vi devas havi la samajn sentojn, Rapida, ĉar via okulo ne estis pli senerarema - ĉar via mano estis tremema - kiam nenia bono postis pafon sen senco, anstataŭe per prudenteco.

RHM:  Vi havas malgrandan estintecon malproksime inter la Delavaroj pri rapideco kaj certeco pri cerv'oj, mi tamen volus vidi vin post pin'arbo, kaj Mingon kun militaj koloroj post alia, ĉiu kun preta pafilo, kaj provante unu la alian! - Tie estas la ŝtono, montrante vizaĝon super la akvo, kaj mi scias, ke la rivero komencas proksime al ĝi.

Neniu el la du veturuloj uzis pelilon, excepte de teni la malpezan ŝipeton al la mezo de la fluo, sed la du rigardis ĉiun turnon de la rivero, pri kiuj estis du aŭ tri ĝis la unuaj cent jard'oj, per granda gardeco.

RHM:  Jen la maljunulo!  Kiel maĉbesto, mi antaŭdiris tiel; ĝis la genuoj en la malpureco kaj la akvo, gardante la kaptilojn.  Mi proponis perdi ĉiun haŭton, kiun mi gajnis je tiu ĉi jartempo, ke Judnjo ne permesas siajn beletajn piedojn proksimaj al tiu nigra malpureco.  La ino verŝajne ordigas la harojn apud akvofonto, kie ŝi povas vidi sian belecon, kaj kolekti malamemojn sentojn de ni viroj.

C:  Mi kuraĝas diri, ke tiu ĉi Judita estas nenia miranto de si kaj nenia malamiko kontraŭ nia vireco, kiel vi ŝajnas pensi, kaj ŝi tiel verŝajne servas la patron en la loĝejo, kie ajn ĝi estas, kiel li servas ŝin inter la kaptiloj.

JH:  Estas plezuro aŭdi verecon el la lango de viro, se estas sole unufoje en la vivo de virino.  Pri vi, s-ro Rapida, pravaj vortoj verŝajne ŝtopos vian gorĝon ĝis morto, mi tial ne atendos aŭdi ilin el via buŝo.

Kiam ŝi diris tion, aparte bela kaj junema vizaĝo ekmontris sin tra malferma loketo inter la folioj, ĝis la longeco de la pelilo de Cervmortigulo.  Sensciante, la viroj jam okaze iris apud la loĝŝipo, kiun ili jam kaŝis per arbetoj, tranĉitaj kaj ordigitaj pro la kaŭzo, kaj Judita HUTTER simple forpuŝis la foliojn, kiuj staras antaŭ fenestro, por montri la vizaĝon kaj paroli kun ili.

        IV

La loĝŝipo, kiel la surakva loĝejo de la HUTTER-oj kutime nomiĝis, estis tre simpla ilo.  La granda fundo estis la surakva parto de la veturilo; en la mezo, okupante la tutan larĝecon kaj ĉirkaŭ du trionoj de la longeco, staras malalta konstruaĵo, kiu similas la defendejon pri ŝajno, kvankam konstruita el ŝtofo  tiel malpeza, ke ĝi estas preskaŭ ne pafilhaltebla.

Kiam la indiana ŝipeto venis al konvena malfermejo, Rapida  saltis ŝipen, kaj post tempeto okupis per gaja kunparolo kun  Judita por senkulpigi sin, ŝajnante forgesi la ceteron de la  mondo.  Ne tiel estis Cervmortigulo.  Li iris en la loĝŝipon per  malrapida, gardema paŝo, rigardante ĉiun konstruaĵon de la  kovrilo per scivolemaj kaj provantaj okuloj.  Tie li trovis la  alian fratinon, okupis per simpla kudrado.

C:  Vi estas Esnjo HUTTER.

EH:  Kiu estas via nomo?

C:  Tio estas demando, kiun oni pli facile diras, ol al kiu oni respondas, junulino, komprenante ke mi estas tiel juna kaj ankoraŭ havas pli multajn nomojn ol iom da la plej grandaj kondukantoj en tuta Ameriko.

Interrompo al la ĝentileco de Rapida, la amindumo de lia amikino, la pensoj de Cervmortigulo kaj la ĝentilaj sentoj de Esnjo tamen estis, pro la subita ekvido de la ŝipeto de la havanto de la loĝŝipo en mallarĝa malfermejo en la arbetoj. Ŝajnis, ke HUTTER, aŭ Surakva Tomĉjo, kiel la viandserĉuloj, kiuj konas liajn kutimojn, nomis lin, eksciis la ŝipeton de Rapida, ĉar li esprimis neniun mirecon, kiam li trovis lin en la ebenfunda ŝipo.

RHM:  Tiu ĉi estas Cervmortigulo, maljuna Tomĉjo, konata viandserĉisto inter la Delavaroj, kaj kristane naskita, kaj ankaŭ kristane edukita, kiel vi kaj mi.

STH:  Mi volus scii lian laboron ĉe tiu ĉi malkonata parto de la lando.

C:  Mi diros tion dum mallonga tempo, s-ro HUTTER.  Mi pensas, ke vi havas justaĵon por demandi pri tio.  Mi estas junulo, kaj neniam ĝis nun militis, sed baldaŭ post novaĵo pri mono kaj voko al milito venis al la Delavaroj, ili volis, ke mi iru al la homoj de propra koloro kaj lerni la verajn kondiĉojn de la aferoj. Tion ĉi mi faris, kaj post rakonti al la kondukantoj post mia reveno, mi renkontis militestron de la Krono ĉe rivero Skohari, kiu havis monon por sendi al iom da la amikemaj popoloj, kiuj loĝas pli malproksime al la sunsubiro.  Tio estis oportuno por Ĉingaĉguk, juna kondukanto, kiu neniam mortigis kontraŭulon, kaj por mi por kune militi, kaj maljuna Delavaro decidis tempon por ni por renkonti ĉe ŝtono proksima al tiu ĉi mareto.  Mi ne neis, ke Ĉingaĉguk havas alian intencon, sed ĝi estas nenia zorgo al iu ajn tie ĉi, kaj estas lia afero kaj ne mia.

STH:  Se estas tia okazo, ni ne devas kuŝi tie ĉi tempeton pli longan ol necesinda.  Sole ceteras unu horo antaŭ la nokto, kaj movi en mallumo estos neeble, sen fari soneton, kiu montros nin. Mi neniam venas al la rivero, kiu estas facila pri miaj kaptiloj kaj pli maldanĝera ol la mareto for de scivolemaj okuloj, sen havante kielon de eliro.  Kaj oni faras tion pli facile per tiro ol per puŝo.  Mia haltilo estas nun post la flutiro en la larĝa mareto, kaj tie ĉi estas ŝnuro, vi vidu, por tiri nin al ĝi.

Amante la prudencon, kaj pelate pro la sento de ektrovo de malamikoj, Surakva Tomĉjo kaj la du fortaj kolegoj tiris la loĝŝipon antaŭen per tia rapideco laŭ la forteco de la ŝnuro.

STH:  Amiko Cervmortigulo, ĉar la fluo estas pli facila, kaj la ŝnuro havas ĉiom da forteco sur ĝi, kiom estas prudenca, iru de fenestro al fenestro, gardante ke via kapo ne estas videbla, se vi estimas la vivon.

La loĝŝipo pasis la lastan turnon de foliema eniro, kiam Cervmortigulo, rigardinte ĉion videblan ĉe unu bordo de la rivero, iris trans la ĉambro por rigardi la alian de la kontraŭa fenestro.  Juna arbo pendis super la akvo per preskaŭ duona rondo, kreskinte unue al la suno kaj poste premite al tiu ŝajno pro la  pezo de la neĝo - ofta okazo en la nordamerikaj arbaroj.  Sur  tiu ses indianoj jam montris sin, aliaj pretaj por iri post ili,  kiam ili permesos spacon; ĉiu verŝajne volos kuri sur la arbo  kaj salti al la tegmento de la loĝŝipo, dum ĝi pasos sub ili.

C:  Tiru, Rapida!  Tiru pro via vivo, kaj tiom vi amas Juditan HUTTER-on!  Tiru, kara viro, tiru!

La ses sur la arbo provis salti.  Ĉiu escepte de la kondukanto falis al la rivero, proksime aŭ malproksime de la loĝŝipo, kiam ili venis al la loko por salti.  La kondukanto, kiu estis ĉe la antaŭo kaj havis la pli fruan okazon ol la aliaj, falis al la loĝŝipo ĉe la malproksima posto.  Tiam Judita rapidis el la loĝĉambro; kolektante ĉiun fortecon por la provo, ŝi puŝis la kontraŭulon trans la rando de la ŝipo, kapo unue al la rivero.  Tio ĉi estas mallongatempa, poste Cervmortigulo ĵetis manon  ĉirkaŭ la korpmezon de Judita, kaj tiris ŝin al la sendanĝereco  de la loĝĉambro.  La du preskaŭ ne estis tie, kiam la arbaro estis plena per krioj, kaj pafpilkoj batis la lignon.

La sovaĝuloj, kiam la unua ekmontro de kolero finiĝis, tiam ĉesigis pafi, pro la sento, ke ili senutile foruzas pafŝtofon. HUTTER kaj MARCH prenis du pelilojn, kaj, defendate per la loĝĉambro, ili baldaŭ pelis la loĝŝipon sufiĉe malproksima de la bordo por lasi neniun tenton al la malamikoj por fari duan provon pri pafado.

        V

Alia kunkonsilo okazis en la antaŭo de la ŝipo, ĉe kiu kaj Judita kaj Esnjo estis.

STH:  Ni havas grandan superaĵon de la Irokezoj, aŭ la malamikoj, kiuj ajn ili estas, pro esti sur la akvo.  Estas neniu ŝipeto sur la bordo, pri kiu mi ne scias, kie mi kaŝis ĝin, kaj nun via estas tie ĉi, Rapida, estas ankoraŭ tri sur la tero, kaj ili estas tiel kaŝitaj en malplenaj arbkorpoj, ke mi kredas, ke la indianoj ne povus trovi ilin, permesu, ke ili longatempe provus.

C:  Se tiu militularo antaŭvidas harhaŭtojn aŭ riĉojn, aŭ honoron laŭ siaj pensoj pri honoro, estos malofta arbo, kiu kaŝos ŝipeton for de iliaj okuloj.

STH:  Ĉu mi povas fidi, ke vi defendos min kaj miajn filinojn, Cervmortigulo?

C:  Vi ja povas, Surakva Tomĉjo, se tio ĉi estas via nomo, kiel frato defendos fratinon, edzo edzinon, amindumulo amatinon.

STH:  Estas grandaj rekompencoj pro harhaŭtoj je la du landoj. Ne estas prava, eble, ricevi oron pro homa sango, kaj tamen, kiam la homaro mortigas unu la alian, ne estas granda malhelpo por doni malmulte da haŭto al la afero.

JH:  Estas laŭ nia kredo diri, ke unu malprava faro meritas alian malpravan?

RHM:  Vi devas batali kontraŭ homo per liaj propraj militiloj. Se li estas terura, vi devas esti pli terura; se li havas kuraĝan koron, vi devas esti pli kuraĝa.

C:  Tio ne estas la instruado de la moravianoj.  Iom da iliaj instruistoj diras, ke se iu batas vin sur la vango, estas la devo turni la alian flankon de la vizaĝo kaj ricevi alian baton, anstataŭ fari venĝon.

Post horo la vidaro grande ŝanĝiĝis.  La akvo ankoraŭ estis trankvila kaj vitrema, sed la malĝojo fariĝis la sublumo de somera vespera, kaj en la mallumaj lokoj de la arbaro jam estis la nokto.  HUTTER iris al la posto de la ŝipo por turni la ŝipon, sed, eksciinte ke la junuloj daŭrigis egalajn batojn de la peliloj kaj tenis la veran vojon per lerteco, li lasis, ke la turnilo restis sen helpo en la akvo, sidiĝis ĉe la fino de la veturilo, kaj fumis.  Li estis ĉe tie mallongatempe, kiam Esnjo iris el la loĝĉambro kaj sidiĝis ĉe liaj piedoj sur malgranda benko, kiun ŝi portis.

EH:  Kial vi kaj Rapida mortigos homojn - eĉ virinojn kaj infanojn?  Judita diras, ke tio estas malprava, patro, kaj Judita havas sencon, sed mi havas neniom.  Mi ne kredas, ke pensi estas bone al mi, mi kvankam deziras, ke mi estas tiel bela kiel  Judita.

STH:  Kial tiele, bedaŭrinda infano?  La beleco de via fratino povas kaŭzi malfacilecon al ŝi, kiel ĝi kaŭzis al ŝia patrino antaŭe.

HUTTER faris sonon, kiu esprimis malkontenton, kaj iris antaŭen, pasante tra la loĝĉambro.  Kiam li venis al la antaŭo de la ŝipo, li faris signojn, ke li anstataŭos Cervmortigulo ĉe la pelilo, montrante, ke la dua iru al la loko ĉe la posto.  Esnjo jam foriris, kiam Cervmortigulo venis al la loko, kaj li sola mallongatempe turnis la veturilon.  Poste Judita venis el la loĝĉambro, ŝajnante fari gastecon al nekonato, kiu servis ŝian familion.

JH:  Vi estas homo pri faroj, kaj ne pri simplaj vortoj, tion mi klare vidas, Cervmortigulo.  Mi vidas, ke ni estos tre bonaj amikoj.  Rapida Riĉjo havas tian langon, kaj, kvankam li estas virego, li diras pli multe ol li faras.

C:  MARCH diras pri ĉiuj estaĵoj, ĉu estas amiko aŭ malamiko.  Li estas homo, kiu parolas laŭ sentoj dum la lango laboras, kaj tio iam estas aparta de tio, kion oni diras, se li havas la tempon por kalkuli.

Tempeto pasis en profunda trankvilo, la sono de la akvo ŝajnante okupis ĉion, kaj poste Judita leviĝis kaj kaptis la manon de la serĉisto, preskaŭ sen penso, per sia mano.  Kiam la virino forlasis premi la manon, ŝi foriris en la loĝĉambron, lasante ke la junulo staris ĉe la turnilo senmovanta, kiel unu el la pin'arboj sur la montetoj.

        VI

Mallongatempe post la foriro de Judita, malforta vento venis, kaj HUTTER starigis grandan, kvarangulan venttolon.  Poste ili forprenis la tolon, kaj la ŝipo malrapide iris al la domo, kaj ili ligis ĝin.

STH:  La granda celo por ni en tia loko estas regi la akvon.  Se estas neniu veturilo sur la akvo, indiana ŝipeto el arbŝelo estas tiel bona, kiel milita ŝipo.

C:  Se ni povos forpreni la ŝipetojn al la defendejo, ju pli baldaŭ, des pli bone.

HUTTER kondukis la faron de sia laboro, kaj la ŝipeto baldaŭ estis preta, kun Rapida kaj Cervmortigulo ĉe la peliloj.  La finoj de la indiana ŝipeto haltis sur la ŝtoneta bordo per malpeza movo kaj sono, kiu estis preskaŭ ne aŭdebla.  HUTTER kaj Rapida tuj surteriĝis, la unua portante la pafilojn de si kaj de sia amiko, lasante, ke Cervmortigulo gardas la ŝipeton.  La longeco ne estis granda, sed la subeniro estis malfacila; je la fino de la malgranda veturo, Cervmortigulo devis surteriĝi kaj renkonti ilin por levi la malpezan veturilon tra la arbetoj. HUTTER tiam turnis al la mezo de la akvo.  Veninte al loko sufiĉe malproksima de la bordo, li malligis la gajnitan ŝipeton, sciante, ke ĝi malrapide naĝos antaŭ la malforta vento, kaj ke li trovos ĝin dum la reveno.  Tiele sen la tiraĵo, la maljunulo daŭrigis la veturon laŭ la akvo, kondukante al la sama loko, kie Rapida jam provis mortigi la cerv'on.  Tiam la morta arbo, kiu enhavis la ŝipeton, kiun ili serĉis, estis kaŝata meze inter la mallarĝa elstarejo kaj la loko, kie ĝi unuiĝis kun la bordo.

STH:  Lasu, ke ni veturu laŭ la bordo, kaj vidu, se estas ia signo de loĝejo.

Ili preskaŭ ne venis al malferma bordo, kiam ili ekvidis, ke iliaj okuloj ektrovis la saman objekton samatempe.

STH:  Tio ne estas la loĝejo de milituloj.  Kaj estas sufiĉa gajno, kiu dormas ĉirkaŭ tiu fajro, por meriti multe da rekompenco.

Estis eble unu kaj duono horo post la kolegoj foriris, kiam tuŝis Cervmortigulon sono, kiu plenigis lin egale per zorgado kaj miro.

RHM:  Grasa malsanktulo!  Lia haŭto kovrita per graso!  Mi ne kaptos.  Tion al vi!

La vortoj postiĝis per la falo de ia peza objekto inter la malgrandaj arboj, kiuj randis la bordon, ŝajnante al Cervmortigulo, ke lia grandega kolego forĵetis malamikon de se.

RHM:  Ne, ne, Cervmortigulo - vi ja fortenu vin, kie vi estas, kaj post taglumo ne venu ĝis ducent -

Tiu ekkrio de Rapida estis ŝtopata per bato de mano sur la buŝon, la certa signo, ke iu en la anaro sufiĉe komprenas la anglan lingvon por ektrovi la signifon de lia parolo.

La fortaj kaj lacaj kvankam profunde dormas, eĉ kie estas danĝero, estis longa tempo antaŭ ol Cervmortigulo perdis sentadon.

     VII

La tago jam komencis, antaŭ ol la junulo malfermis la okulojn. La ŝipeto, sen kondukado, iris laŭ ĝia propra vojo, kaj teriĝis sur malgranda ŝtono sub akvo ĉe longeco de tri alo kvar jard'oj de la bordo.  Kompreneble, Cervmortigulo zorgis pri la ŝipeto, kiu estas antaŭen.

Ekkrio - ĝi venis per sole unu voĉo - postis, kaj indiano saltis el la arbetoj ĉe la larĝa loko de elstarejo, kuranta al la ŝipeto.  Tiu estas tiam, kiam la junulo volis.  Li tuj staris, kaj celumis militilon al la malamiko sen defendilo, lia fingro tamen malrapidis por puŝi la fingrilon kontraŭ tiun, kiun li superas.

LK:  Ĉiu havi propran.  Mia ŝipeto, mia; via ŝipeto, via.

C:  Tio estas prava, ruĝhaŭtulo, vi kvankam estas malprava por kalkuli, ke la ŝipeto estas via havo.

Dum Cervmortigulo diris, li metis piedon al la fino de la malpeza ŝipeto, kaj donante fortan puŝon, li sendis ĝin al la akvo ĝis cent fut'oj aŭ pli multe, kie, estante en la vera fluo, ĝi naĝos, kaj pasis la elstarejon.

LK:  Bone!  Juna kapo, maljuna saĝo.  Scii, kiel venki disputon. Adiaŭ, frato.  Li iri al domo super akvo; indiano iri al fajrejo. Diri al estroj, ke ne trovi ŝipeton.

Cervmortigulo ne bedaŭris aŭdi la proponon, ĉar li forte volis  esti kun la virinoj, kaj li tre volante ricevis la manon de la  indiano.  La adiaŭaj vortoj estis amikemaj, kaj dum la indiano  malrapide iris al la arbaro, kun pafilo en mano, sen rerigardo  pro zorgo aŭ malfido, la blankulo iris al la alia ŝipeto,  portante sian pafilon laŭ la sama pacema kielo, vere, sed  rigardante la alian.  Tia malfideco tamen ŝajnis tute sennecesa,  kaj, eble honta por pensi de tio, la junulo turnis kaj sen  gardeco paŝis al la ŝipeto.  Li faris tiel tempeton, kiam lia  rapida kaj certa okulo diris al li per ekrigardo la venontan  danĝeron, en kiun li metis sian vivon.  Tiel rapidaj estas liaj  movaĵoj, ke la du homoj pafis samatempe, la pafoj unuiĝante al  unu sono.  Tiam la indiana ŝanceliĝis, kaj falis al tuta longeco  sur la tero.

C:  Iam estas konsola, kiam la fino venas, scii, ke tiuj, kiujn ni malhelpis, aŭ PROVIS malhelpi, pardonas nin.

LK:  Aŭdi indianon, kiam li morti, kaj voli nenian malveron - kio li nomi lin?

C:  Cervmortigulo estas la nomo, kiun mi nun portas, la Delavaroj kvankam diris, kiam mi revenos de milito, mi havos pli viran nomon, se mi povos meriti ĝin.

LK:  Okulo certa - fingro, fulmo - celumo, morto - baldaŭ granda militulo.  Ne Cervmortigulo - Falk'okulo - Falkokulo.

Cervmortigulo tuj staris, post li parolis.  Tiam li metis la korpon de la mortulo al sidanta ŝajno.  Ĉar la junulo havis  nenian kaŭzon por resti ĉe la elstarejo, li pretigis sin por  kolekti la ŝipetojn, por tiri ilin al la defendejo.  Dum li  venis al la domo de maljuna HUTTER, Cervmortigulo pensis, aŭ  pli bone SENTIS, ke ĝia vido similas la ceteron de la loko.

     VIII

Neniu el la du junulinoj parolis, kiam sola Cervmortigulo staris antaŭ ili, lia vizaĝo montranta la tutan zorgadon, kiun li sentis pro la du kolegoj forestantaj.  Cervmortigulo tiam komencis mallongan, sed klaran, rakonton pri ĉio, kio okazis al la du kolegoj, aŭ siajn pensojn pri tio, kio eble estos la postaĵoj.

C:  Via patro konas la maron, - iu diris al mi - Judita.  Rapida Riĉjo diras al mi, ke li estis mariston.

JH:  Se Rapida sciis pri la estinteco de mia patro, mi volus, ke li diris tion al mi!  Iam mi pensas, ke li estis la maristo, kaj iam mi pensas kontraŭe.  Se tiu kesto estus malferma, aŭ se ĝi povus diri, ĝi eble dirus al ni lian tutan estintecon.

Cervmortigulo turnis sin al tiu kesto, kaj unuafoje garde rigardis ĝin.  Estante kvankam diskolorita, kaj montrante, ke estis multe da malĝentileco kontraŭ ĝi, li vidis, ke ĝi estis el ŝtofo tre pli bona ol ia ajn, kiun li antaŭe vidis.

C:  Tio, kio estas farita, estas nenia granda afero; Ĉingaĉguk tamen devos veni al la ŝtono hodiaŭ vesperon, laŭ nia antaŭa konsento, kaj mi ricevos lin de ĝi, ne sciite al la sovaĝuloj, aŭ eĉ ja sciite al ili, kontraŭ iliaj voloj kaj kalkulaĵoj, tial eble estos milito, antaŭ ol la Mingoj havos la defendejon aŭ la loĝŝipon aŭ vin.

JH:  Ĉu vi pensas, ke oni povas dependi pri tiu Delavaro, Cervmortigulo?

C:  Tiom, kiom pri mi.  Mi sentas, ke estos neniu malhelpo por diri al vi lian laboron, kaj, ĉar vi eble trovos kielon por helpi nin, mi lasos, ke vi kaj Esnjo scias la tutan aferon, fidante, ke vi diru nenion al iu ajn.  Estas indiana estro, kiu havas filinon, nomitan Ŭah-ta!-Ŭah, kiu signifas Silentu-ho-Silentu per la angla lingvo, la plej malofta junulino inter la Delavaroj, kaj la junulino, kiun ĉiuj junuloj de la delavara popolo serĉas kaj deziras kiel edzino.  Jes, ŝi amis lin, kaj li amis ŝin.  Certa Arbetpiko, kiel ni nomas lin per la angla, aŭ Jokomon per la indiana, zorgas en la koro pri tio, kaj ni kredas, ke li laboris pri ĉio, kio postiĝis.  Dum kelkaj semajnoj ni ricevis neniun vorton el ŝi, sed tiam antaŭ dek tagoj, kurulo, kiu pasis tra la lando de la Delavaroj, venigis al ni la novaĵon, per kiu ni lernis, ke Ŭah-ta!-Ŭah estis ŝtelita for de ŝia popolo - ni  pensas, sed ne scias, per la interlaboro de Arbetpiko - kaj ke ŝi nun estis kun la malamikoj, kiuj filinigis ŝin, kaj volis, ke ŝi edziniĝis kun juna Mingo.

Dum la tago pasiĝis, la kolegaro en la defendejo plenumis siajn kalkulaĵojn kaj pretigis ĉion.

C:  La sovaĝuloj kvankam ne scias pri Ĉingaĉguk kaj la ŝtono, ili havas okulojn kaj piedojn, kaj vidos la rekton, al kiu ni turnos, kaj certe iros post ni.  Mi tamen provos miskomprenigis ilin, per turni la ŝipon al ĉiuj rektoj, unue al unu loko kaj poste al alia, ĝis ili laciĝis en la piedoj pro kuri post ni.

Post mallonga tempo post tiu diro la tuta anaro estis en la loĝŝipo kaj veturis.

C:  La ŝtono estas ĝis la longeco de pafo, kaj neniam sukcesos por ĉirkaŭiri proksime al ĝi longatempe.

Por helpi pri la malveraĵo, Cervmortigulo haltis tiel proksima al la sunsubira bordo kiel estis prudente; poste, kaŭzante, ke Judita kaj Esnjo iras en la loĝĉambron, kaj tenante sin malalta por kaŝi sian korpon per la konstruaĵo de la ŝipo, li subite turnis ĝin, kaj komencis iru al la elfluejo.

        IX

Kiam estante ĉirkaŭ du aŭ tri cent fut'oj de la bordo, Cervmortigulo forprenis la venttolon, kaj li lasis, ke la haltilo falas tiam, kiam la loĝŝipo movis sin al rekto, kiu estis al la vento de la ŝtonego.  Kiam tio estis farita, Cervmortigulo tiuj ĉesigis tiri la ŝnuron, kaj lasis, ke la veturilo "sidiĝu" al la ŝtonego tiel rapide, kiel la neforta vento permesis.

JH:  Viro estas sur la ŝtonego!  Indiana militulo, kolorita kaj kun pafilo!

C:  Kie portas li sian plumon?  Ĉu ĝi estas ligata al harŝnuro, aŭ ĉu li portas ĝin super la maldekstra orelo?

JH:  Estas tiel vi diras, super la maldekstra orelo.  Li ridetas, kaj diras la vorton "Mohikan".

C:  Laŭdu Dion, finfine estas la Serpento!

Tiam iu rapide malfermis la pordon de la loĝĉambro, kaj Indiana militulo, kuranta tra la malgranda ĉambro, kaj simple diranta la ekkrio "hoĥ", staris apud Cervmortigulo.

C:  Post duono de horo, denove estos aŭ ebena trankvilo, aŭ la vento venos de la proksima bordo, kaj ni denove komencos nian veturon al la defendejo.  Intertempe la Delavaro kaj mi kunparolos, kaj komprenos unu la alian pri ekpensoj pri la decidoj, kiujn ni devos obei - Ha, Serpento, ĉar vi jam diskovris ĉirkaŭ tiuj Mingoj, ĉu vi havas ion, kion vi povas diri al ni pri la kaptitoj: la patro de tiuj ĉi junulinoj, kaj alia, kiu - mi iome kalkulas - estas la amindulo de unu el ili.

Ĉ:  La Mingoj estas tro multaj por ligi la kaptitojn.  Iuj gardas, iuj dormas, iuj serĉas, iuj serĉas viandon.  La "palvizaĝulojn" ili gardas kiel fratoj hodiaŭ, sed morgaŭ ili perdos la harhaŭtojn.  Ĉingaĉguk aŭdis la ridon de Ŭah-ta!-Ŭah.  Li konas ĝin el la rido de la virino de la Irokezoj.

La junulo tiam diris al sia amiko mallongan, sed klaran, rakonton pro la okazo de la mateno, kaŝante nenion, sed tuŝante ĉion per humileco.  Ĉingaĉguk esprimis sian kontenton pri la vikton, kiun la amiko gajnis, kaj tiam ili staris, la horo veninte, kiam estis prudente movi la loĝŝipon de la tero.  Tiele duonhoro pasiĝis, intertempe la loĝŝipo malrapide kaj sensone iris trans la akvo, dum la mallumo kreskiĝis ĉirkaŭ ĝi, kvankam ili povis vidi, ke la mallumo de la arbaro ĉe la elflua bordo de la mareto malproksimiĝas, dum la montoj, kiuj randis la flankoj de tiu bela, malalta loko ombrigis ĝin, preskaŭ de unu flanko al la alia.

JH:  Ĉu vi aŭdas nenion, Cervmortigulo?  Ŝajnis, ke la akvo proksima al ni movetis sin.

Tiam Cervmortigulo movis la kapon antaŭen, kaj, fingrante profunden en la mallumo, kiel li ekvidis ion.  Kaj Cervmortigulo kaj Judita obeis la vojon de lia fingro, kaj ili samtempe ekvidis ŝipeton.

C kaj JH:  Esnjo!

Ili formetis la senutilajn pafilojn alflanke, kaj la du viroj kaptis la pelilojn kaj turnis la antaŭon de la ŝipo al la rekto de la ŝipeto.  Dum Cervmortigulo kun sia amiko pelis per forto de tiuj, kiuj sentas la neceson pri la plena uzo de la korpo, kaj la forto de Esnjo malhelpiĝis pro malprudenta deziro pri foriri, la provo baldaŭ finiĝus pro la kapto de la fluganto, se la junulino ne farus kelkajn rapidajn kaj neantaŭvidotajn turnojn.  Ili iompostiome kreskigis la longecon inter la fluganto kaj la serĉantoj, ĝis Judita kriis al la kolegoj por ĉesigi la peliladon, ĉar ŝi tute perdis la vidon de la ŝipeto.  Malkontenta pro la malvenko, kaj scianta la gravecon pri havi la defendejon antaŭ ol la malamikoj kaptos ĝin, Cervmortigulo nun  turnis sin al la defendejo, kun la zorgego, ke lia tuta antaŭgardeco pri gajni la ŝipetojn perdiĝos pro tia danĝera kaj terura faro el la malforta sencpovo de Esnjo.

        X

Timo, ne sola kalkulado, kaŭzis, ke Esnjo ĉesigis peli, kiam ŝi ektrovis, ke la serĉantoj ne sciis al kiu rekto iri.  La  junulino provis ĉirkaŭ unu horo trovi la elstarejon; ŝi tamen, kiam ŝi estis sur la ŝtoneta bordo, tuj forpuŝis la ŝipeton al  la akvo.  Ŝi tial restis, atendanta la postaĵon de ŝia provo,  intencante voki la pensojn de la aliaj al la ŝipeto per sia  voĉo, se ili pasos sen ekscii ĝin.  La loĝŝipo denove venas per venttolo, dum Cervmortigulo staris en la antaŭo kun Judita apud si, kaj la Delavaro ĉe la turnilo.

JH:  Esnjo!

EH:  Mi devas iri al patro kaj al bedaŭrinda Rapida.

JH:  Kion vi povos diri al terura sovaĝulo, kio eble ŝanĝos lian sangeman intencon?

C:  Mi bone konas la sovaĝulojn, kaj povas kalkuli ian ekpenson, kiel ĝentilaj vortoj ŝanĝos, aŭ ne ŝanĝos, iliajn sangemajn estecojn.

EH:  Tiale, Cervmortigulo, mi diros al li, ke Dio ne pardonos hommortigon kaj ŝtelojn, kaj ke, se patro kaj Rapida ja serĉis la harhaŭtojn de la Irokezoj, li devos revenigi bonecon anstataŭ malbonecon, ĉar la Sankta Bibli'o diras tiel, aŭ li iros al  eterna puno.

Kiam Esnjo forlasis la bordon, ŝi senatende iris en la arbaro kun maltrankvila zorgo, ke iu iros post ŝi.  Ŝi miris, sed ne timis, ke familio de ursoj venis kaj iris post ŝi, ŝajnante, ke ili havas scivolon pri ĉio, kion ŝi faras.  Flaranta la aeron, la ursino neis iri pli malproksimen, kvankam la junulino rigardis posten, kaj invitis, ke ŝi venu, per infanemaj mansignoj, kaj eĉ per petoj de sia dolĉa voĉo.  Estis dum tiel iri antaŭen tra kelkaj arbetoj, kun vizaĝo forturnita kaj okuloj rigardantaj la bestojn senirantajn, ke la junulino subite ektrovis, ke homa manu al ŝia manradiko senpeze haltigis ŝin.

SHS:  Al kie iri?  Indianoj - ruĝuloj - sovaĝuloj - malbonaj milituloj - al tie.

Ŝia voĉo estis, kiel jam dirite, tiel mallaŭta kiel la venteto de la nokta aero, la kutimo de la virinoj de ŝia popolo, sed estis tiel tre klara pri ŝi, ke ŝi gajnis la nomon Ŭah-ta!-Ŭah, kiu per la angla lingvo signifas "Silentu-Ho!-Silentu".

SHS:  Ŭah-ta!-Ŭah, mi ne Mingo - bona Delavaro - angla amiko.  Kial via patro veni al minga fajrejo nokton?  Kial li veni nokton, kapti min per haroj, kaj provi gajni la harhaŭton de delavara junulino?

EH:  Kaj ĉu vi konas la Cervmortigulon?  Li nun estas en la loĝŝipo kun Judita kaj Delavaro, kiu nomiĝas la Granda-Serpento.

SHS:  Vi koni Serpenton, ĉu?  Vi bona - mi scii.  Havi junan militulon.  Vi ami lin, preskaŭ tiom, kiom patron, ĉu?  Tre bela kaj ŝajni kuraĝa.  Konvena kiel estro, se esti tiel bona kiel ŝajni.  Silentu esti kaptito, kaj Mingoj havi grandan orelon.   Ne diri pri Ĉingaĉguk, kiam ili esti proksimaj.

        XI

Ke la kolegaro, kiu apartenigis Silentu-n, ne kutime militas, estas klare pro la ĉeesto de virinoj.  Kiam la leganto memoras la grandan vastecon de la amerikaj sovaĝaj landoj dum tiu frua tempo, li komprenas, ke estis eble, ke eĉ tuta indiana popolo restis dum kelkaj monatoj en certaj partoj de ili.  La danĝero pri renkonti malamikon, obeante la kutimajn antaŭgardaĵojn, ne estis tiel granda en la arbaroj, kiel tio estis sur la malproksimaj maroj dum milito.  Kiam la du virinoj proksimis la loĝejetaron, Esnjo mallaŭte ekkriis pro ekvidi la ŝajnon de sia patro.

STH:  Tio ĉi ne estas bona, Esnjo.  Tiuj ĉi estas militemaj Irokezoj, kaj estas malpli emaj por forgesi malhelpon, ol por memori bonecon.

Kiam Esnjo venis al la estroj, ili malfermis sian malgrandan rondon per ĝentileco kaj kielo, kiu montrus estimon al homoj de nobla familio.

EH:  Kaj nun, Silentu, mi volas, ke vi diru al tiuj ĉi ruĝuloj laŭvorte tion, kion mi diros.  Diru unue, ke patro kaj Rapida venis al tie ĉi kun intenco gajni tiom da harhaŭtojn, kiom ili eblis, ĉar la malbona sublandestro proponis doni rekompencon pro harhaŭtoj - aŭ de milituloj aŭ virinoj aŭ viroj aŭ infanoj - kaj ilia amo pri oro en iliaj koroj estis tro forta por kontraŭi tion.  La Granda Spirito, kiel vi nomas nian Dion, kaŭzis, ke ni skribis libron, kaj en tiu ĉi libro Li fondis ĉiujn Siajn ordonojn, kaj Siajn sanktajn volon kaj plezuron, kaj la regulojn, laŭ kiuj ĉiuj homoj devas vivi, kaj instruaĵojn por regi eĉ la pensojn kaj dezirojn kaj volojn.  Kaj aŭdu ankaŭ tion ĉi, Silentu: "Amu viajn malamikojn, faru bonon al viaj malamantoj; benu tiujn, kiuj vin malbenas; preĝu por tiuj, kiuj kun insulto vin batalas."

FK:  Ĉu tia estas la palvizaĝula leĝo?  Se Dio ordonas, ke li DONU duoblan al tiu, kiu petas simple unuoblan, kial li PRENAS duoblan de la bedaŭrindaj indianoj, kiuj petas nenion?

La estroj foriris kun silento, kiel homoj, kiuj estimas, ke la afero forestas - estaĵoj, instruitaj pri batalado de infaneco ĝis matureco, kiuj forĵetis ĉiujn instruaĵojn de Esnjo.

SHS:  Aŭdu.  Ŭah-ta!-Ŭah nenia Irokezo - ĉio delavara - havi delavaran koron - delavaran senton.

        XII

Ĉingaĉguk vestis sin, kiam Cervmortigulo iris en la loĝĉambron de la loĝŝipo, kaj ĵetis al li malmultajn malkonsolajn, sed malpeze somerajn, vestojn, kiuj apartenis al HUTTER.

C:  Judita donis ilin al mi por via uzo, estro, ĉar kontraŭas prudentecon kaj gardecon vidiĝi kun viaj militaj vestoj kaj koloroj.

La kunsido dum la matena manĝo de la tri akvomezuloj estis silenta, malgaja kaj pensema.

JH:  Mi scias nenian kielon por liberigi la kaptitojn, escepte de pagi al la Irokezoj.

C:  Ha, Judita, la franculoj donas rekompencon tiel bonan, kiel nia popolo.  La kosto de du harhaŭtoj povas aĉeti vazon da pulvo kaj pafilon.

JH:  Estas la kesto.  Cervmortigulo, se ni povos trovi la ŝlosilon, mi povigos vin por malfermi la keston, kaj preni tiajn objektojn el ĝi, kiuj pagos la liberkoston de patro.

Ĉ:  Kien oni metas ŝlosilon, kie la Sovaĝa-Rozo ne serĉos ĝin, kiel inter la malkonsolajn vestojn?

Ĉingaĉguk prenis la deziratan ŝlosilon el poŝo.

Ektrovante, ke la du kolegoj silente rigardas ŝin, Judita metis manon al la supro de la kesto, kaj provis levi ĝin. Cervmortigulo donis sian fortecon al la provo, kaj levis ĝin al la ligna muro de la domo, kie li haltigis ĝin per haltilo.  Post ili formovis tolon, la unuaj aferoj, kiujn ili vidis, estis  viraj kutimaĵoj.  Certa surtuto estis tre ruĝa, havanta  butontruojn randitajn per oraj fadenoj.  Bela virina vesto, sed  iome utita, estis sub tio, kaj tiam ekkrioj pri ĝojo iris el la  lipoj de Judita.  Ŝia deziro estis preskaŭ infana; ŝi ne  permesis, ke la serĉo daŭros, ĝis ŝi vestos sin per la vesto  malkonvena de siaj kutimoj kaj loĝejo.  La du viroj tiam  paroletis, ĉu estos utilema daŭrigi la serĉon en la kesto, kiam  Judita revenis sen la vesto, kaj denove kun siaj simplaj vestoj.

JH:  Ĝi apartenas al mia patro.  Tiuj ĉi estas liaj havaĵoj, kaj ili necesas pro li.

La objektoj, kiuj estis al la supro, kiam ili rekomencis la serĉon en la kesto, estis duopo da manpafiloj, apartaj pro arĝento en la supraĵo.


        XII

Ĉingaĉguk vestis sin, kiam Cervmortigulo iris en la loĝĉambron de la loĝŝipo, kaj ĵetis al li malmultajn malkonsolajn, sed malpeze somerajn, vestojn, kiuj apartenis al HUTTER.

C:  Judita donis ilin al mi por via uzo, estro, ĉar kontraŭas prudentecon kaj gardecon vidiĝi kun viaj militaj vestoj kaj koloroj.

La kunsido dum la matena manĝo de la tri akvomezuloj estis silenta, malgaja kaj pensema.

JH:  Mi scias nenian kielon por liberigi la kaptitojn, escepte de pagi al la Irokezoj.

C:  Ha, Judita, la franculoj donas rekompencon tiel bonan, kiel nia popolo.  La kosto de du harhaŭtoj povas aĉeti vazon da pulvo kaj pafilon.

JH:  Estas la kesto.  Cervmortigulo, se ni povos trovi la ŝlosilon, mi povigos vin por malfermi la keston, kaj preni tiajn objektojn el ĝi, kiuj pagos la liberkoston de patro.

Ĉ:  Kien oni metas ŝlosilon, kie la Sovaĝa-Rozo ne serĉos ĝin, kiel inter la malkonsolajn vestojn?

Ĉingaĉguk prenis la deziratan ŝlosilon el poŝo.

Ektrovante, ke la du kolegoj silente rigardas ŝin, Judita metis manon al la supro de la kesto, kaj provis levi ĝin. Cervmortigulo donis sian fortecon al la provo, kaj levis ĝin al la ligna muro de la domo, kie li haltigis ĝin per haltilo.  Post ili formovis tolon, la unuaj aferoj, kiujn ili vidis, estis viraj kutimaĵoj.  Certa surtuto estis tre ruĝa, havanta  butontruojn randitajn per oraj fadenoj.  Bela virina vesto, sed iome uzita, estis sub tio, kaj tiam ekkrioj pri ĝojo iris el la lipoj de Judita.  Ŝia deziro estis preskaŭ infana; ŝi ne permesis, ke la serĉo daŭros, ĝis ŝi vestos sin per la vesto  malkonvena de siaj kutimoj kaj loĝejo.  La du viroj tiam paroletis, ĉu estos utilema daŭrigi la serĉon en la kesto, kiam  Judita revenis sen la vesto, kaj denove kun siaj simplaj vestoj.

JH:  Ĝi apartenas al mia patro.  Tiuj ĉi estas liaj havaĵoj, kaj ili necesas pro li.

La objektoj, kiuj estis al la supro, kiam ili rekomencis la serĉon en la kesto, estis duopo da manpafiloj, apartaj pro arĝento en la supraĵo.

        XII

Ĉingaĉguk vestis sin, kiam Cervmortigulo iris en la loĝĉambron de la loĝŝipo, kaj ĵetis al li malmultajn malkonsolajn, sed malpeze somerajn, vestojn, kiuj apartenis al HUTTER.

C:  Judita donis ilin al mi por via uzo, estro, ĉar kontraŭas prudentecon kaj gardecon vidiĝi kun viaj militaj vestoj kaj koloroj.

La kunsido dum la matena manĝo de la tri akvomezuloj estis silenta, malgaja kaj pensema.

JH:  Mi scias nenian kielon por liberigi la kaptitojn, escepte de pagi al la Irokezoj.

C:  Ha, Judita, la franculoj donas rekompencon tiel bonan, kiel nia popolo.  La kosto de du harhaŭtoj povas aĉeti vazon da pulvo kaj pafilon.

JH:  Estas la kesto.  Cervmortigulo, se ni povos trovi la ŝlosilon, mi povigos vin por malfermi la keston, kaj preni tiajn objektojn el ĝi, kiuj pagos la liberkoston de patro.

Ĉ:  Kien oni metas ŝlosilon, kie la Sovaĝa-Rozo ne serĉos ĝin, kiel inter la malkonsolajn vestojn?

Ĉingaĉguk prenis la deziratan ŝlosilon el poŝo.

Ektrovante, ke la du kolegoj silente rigardas ŝin, Judita metis manon al la supro de la kesto, kaj provis levi ĝin. Cervmortigulo donis sian fortecon al la provo, kaj levis ĝin al la ligna muro de la domo, kie li haltigis ĝin per haltilo.  Post ili formovis tolon, la unuaj aferoj, kiujn ili vidis, estis viraj kutimaĵoj.  Certa surtuto estis tre ruĝa, havanta  butontruojn randitajn per oraj fadenoj.  Bela virina vesto, sed iome uzita, estis sub tio, kaj tiam ekkrioj pri ĝojo iris el la lipoj de Judita.  Ŝia deziro estis preskaŭ infana; ŝi ne permesis, ke la serĉo daŭros, ĝis ŝi vestos sin per la vesto  malkonvena de siaj kutimoj kaj loĝejo.  La du viroj tiam paroletis, ĉu estos utilema daŭrigi la serĉon en la kesto, kiam  Judita revenis sen la vesto, kaj denove kun siaj simplaj vestoj.

JH:  Ĝi apartenas al mia patro.  Tiuj ĉi estas liaj havaĵoj, kaj ili necesas pro li.

La objektoj, kiuj estis al la supro, kiam ili rekomencis la serĉon en la kesto, estis duopo da manpafiloj, apartaj pro arĝento en la supraĵo.

        XIII

Kiam Cervmortigulo levis la manpafilojn, li tuj turnis sin al la Delavaro por miri pri ili.  Cervmortigulo prenis unu militilon el la mano de sia amiko, kaj malfermis la pulvejon.  Ĝi havis malmultan pulvon, presitan per tempo kaj akvema aero.  La celpovo de Cervmortigulo estis rapida kaj maltrema, kaj la pafo venis preskaŭ tiel baldaŭ kiel li levis la militilon.  Judita kriis, kaj kiam la du viroj turnis sin al la junulino, ŝi estis tiel pala kiel morto, kaj tremis.

JH:  Mi havas nenian vulnon, Cervmortigulo.  Estas teruro - nenio escepte de tio, mi certigas vin.

Cervmortigulo malfermis malgrandan sakon, el kiu li prenis unupostunue la pecojn de ŝak'ludo.  La "kastel'oj" staris sur elefant'oj.

C:  Tiuj objektoj estas malveraj dioj!

JH:  Mi memoras, ha, vidi unu el la militestroj ĉe la defendejo kun aro de ludiloj, faritaj laŭ ia ludilo, kiel tiuj ĉi.

Kolektante ĉion, la serĉisto, sed ne sen malmultaj kontraŭpensoj, malrapide ricevis la pensojn de Judita, kaj finfine konsentas, ke la eblaj laŭdiloj simple devas esti la aparte eltranĉitaj figuroj de ia nesciata ludo.  Ili konsentis, ke nenio pli grande tentos la dezirojn de la indianoj ol la elefantoj.

C:  Dum la tuta tempo, Rapida kaj via patro, ankoraŭ Esnjo -

Kiam tiu grava tempeto, ili ekaŭdis malpezan paŝon sur la antaŭplanko, figuro de homo mallumis la pordon, kaj la homo laste dirita staris antaŭ li.  Judita, post ŝia miro kaj timo iome malgrandiĝis, montris multan ĝojon pri la reveno de la fratino.  Ŝi komencis sian rakonton, kaj Cervmortigulo fariĝis okupata aŭskultanto, dum juna Irokezo staris proksime al la pordo, tiel trankvile pri tio, kio okazis, kiel unu el la lignaj subteniloj.

C:  Ni nun komprenas tiun aferon, Judita.  Mi tamen unue forigos tiun ĉi kanadan sangsuĉulon, kaj poste ni decidos nian komercon.  - Nun, vi scias junulo, ke la pli maljuna el viaj kaptitoj estas la patro de tiu ĉi du junulinoj; la alia estas la amindulo de unu.  La virinoj certe volas savi la harhaŭtojn de tiaj amikoj, kaj ili pagos tiujn du kreitaĵojn el elefant'a dento por savi ilin; unu po ĉiu harhaŭto.

Kiam li staris sur la antaŭplanko, preta por paŝi al la kunligitoj arboj, li haltis, kaj rapide petis la prunton de ŝipeto, kiel kielo por rapidigi la komercon.  Cervmortigulo mallaŭte neis la peton, kaj, post mallonge haltante, la junulo pelis sin malrapide de la defendejo al densejo ĉe la bordo, kiu estis malpli malproksime ol duonmejl'o.

EH:  Silentu diris per tre malalta voĉo, ke mi diros, ke vi devos malfidi al la Irokezoj pri ĉio.  Poste ŝi diris, ke estas granda, brila stelo, kiu venas super la monteto post horo post mallumo, kaj kiam tiu stelo vidiĝos, ŝi estos ĉe la loko, kie mi surteriĝis hieraŭ nokton, kaj ke vi devos veni al ŝi per ŝipeto.

Antaŭ ol Esnjo povis daŭrigi la parolon, Cervmortigulo vokis al sia amiko el la pli ekstera ĉambro.

        XIV

La unua faro de la Delavaro, kiam li renkontis sian amikon, estis malpezigis sin de la malsovaĝaj vestoj, kaj montras sin denove kiel indiana militulo.

Ĉ:  Mi iros al la Irokeza loĝejaro.  Neniu konas Ĉingaĉguk-on sed Ŭah, kaj packonsenton pri vivoj kaj harhaŭtoj popolestro devas fari!  Donu al mi la apartajn bestojn, kaj permesu, ke mi havas ŝipeton.

C:  Vere, Serpento, mi zorgas kaj timas pri vi!  Mi neniam aŭdis, ke tia malforta penso venas el estro, kaj ankaŭ el unu, kiu havas estintecon pri saĝo, kvankam li estas juna kaj mallerta.  Ŝipeton vi ne devos havi, se la voĉo de amikeco kaj konsilo gravas.

Ili vidis la kunligitajn arbojn, movante de la bordo.  Dum ĝi venis proksima, la kolegaro en la defendejo uzis ĉiun kielon por certigi, la venantoj havas nenian militilon.

FK:  Hoĥ!  Mia frato estas tre fiera; Fendita-Kverkarbo tamen estas nomo, kiu faras, ke Delavaro paliĝu.

C:  Unu el viaj milituloj, kies spirito ekiris al la bena lando de via popolo nur hieraŭ matenon, pensis, ke mi meritis la nomon Falk'okulo, kaj tion, ĉar mia vidpovo oportune estis pli rapida ol lia, kiam estis pri aŭ vivo aŭ morta inter ni.

FK:  Mia frato Falk'okulo jam sendis al la Huronoj rakonton, kaj ĝi faris iliajn korojn tre ĝojaj.  Ili aŭdis, ke li havas la figurojn de bestoj kun du vostoj!

C:  Jen unu el la figuroj.  Mi ĵetas ĝin al vi laŭ la fideleco de packonsento.

FK:  Ĉu mia frato tamen havas duan beston?  Li donos du pro la maljuna patro.

C:  Pri doni du bestojn pro lia harhaŭto, eĉ la du bestoj kun du vostoj, tio ĉi pasas sencon -

Postlonge la sovaĝulo donis la ŝajnon, ke pli longa komerco estos malutila, ĉar li ne devus esti tiel malprava al sia popolo por lasi la estimon pro du bonegaj, maturaj viraj harhaŭtoj interŝanĝe de afero tiel simpla kiel ludilo simila al tiu, kiun li vidis.  Kaj li pretigis lin por forveturi.

Nelonge antaŭ ol la suno subiris, la du kunligitaj arboj denove iris el la densejo.  Kiam ĝi iris proksima, Judita esprimis, ke patro kaj Rapida, ligitaj, kuŝas sur la branĉoj ĉe la mezo.

Eĉ post ili jam tiel bone komprenis la kondiĉojn, la efektiva interŝanĝo de la kaptitoj havis malfacilaĵojn.  Cervmortigulo liberigis la manojn de siaj amikoj, kiam ili eniris, kaj ili tiam batis per piedoj kaj lamis ĉirkaŭ la antaŭejo, dum ili penis revenigi la sangon al la manoj kaj piedoj.  Antaŭ ol la mallumo plene venis, kaj dum la junulinoj preparis la vesperan manĝon, Cervmortigulo rakontis al HUTTER pri la kielo, kiun li faris pro la sendanĝereco de liaj filinoj kaj havaĵoj.

     XV

La trankvilo de la vespero denove kontraŭis, dum la kreskanta mallumo similis, la sentojn de la viroj.  La du reaĉetintaj kaptitoj sentis sin humilaj kaj sen estimo; ilia humileco tamen prenis la pikon de venĝo.

RHM:  Mi pensas, ĉu estas paco aŭ milito inter ni kaj la sovaĝuloj!  Tiu ĉi interŝanĝo de kaptitoj havas amikeman ŝajnon, kaj, post homoj komercis unu kun la alia per justeco kaj estimo, ili devas esti amikoj, almenaŭ dum tiu okazo.

C:  Jen respondo al via demando, Rapida, ĉar vi tiel rapidas por denove batali.

Dum Cervmortigulo diris, li ĵetis al la tablo, sur kiu la alia subtenis sin, specon de bastonetaro, faritan per dekdu bastonetoj, forte kunligitaj per ŝnureto el cerv'haŭto.

RHM:  Tio ĉi estas tio, kion ili nomas esprimo pri milito ĉe Jorko.  Kiel ĝi venis al tie ĉi?

C:  La sovaĝuloj lasis la haŭton sur via kapo; ili tamen eble prenis la orelojn, aŭ vi jam aŭdis la moveton en la akvo, kiun la knabo faris, kiam li denove venis per la du kunligitaj arboj.

EH:  Rapida, la Irokezoj estis bonaj al vi, kaj ili ne prenis vian harhaŭton, sed vi kaj patro volis preni iliajn.

HUTTER denove montris sin sur la antaŭejo.  Al la preparaĵo, kiun Cervmortigulo decidis, pri forlasi la defendejon dum la nokto kaj foriri en la loĝŝipo, li tute konsentis.  Ili preparis ĉion rapide kaj prudente: ili tiris la ŝipetojn for de la antaŭejo, kaj ligis ilin al la loĝŝipo; la malmultajn necesaĵojn, kiuj estis en la domo, ili portis al la loĝĉambro de la loĝŝipo; ili estingis la fajron; kaj ĉiuj enŝipiĝis.  Ili vidis neniun klarejon en la ĉielo, kaj Ĉingaĉguk jam tremis, se la kaŝo de la stelo eble ĉesigus, ke lia promesinto malfruos pri la renkonto.

Ĉ:  Mia frato restos kun la ŝipo.  Ŭah baldaŭ staros sur la bordo, kaj atendos, kaj Ĉingaĉguk devas rapidi.

La indiano tiam kuniĝis kun la aliaj du viroj, kaj, unue mallevinte la venttolon, la tri eniris ŝipeton, kaj iris for de la flanko de la loĝŝipo.  Ili venis al la bordo kun granda gardeco, kaj faris la surterigon sen danĝero.  Postmallonge ili venis al la rando de la malgranda rondo el loĝejetoj.  Neniu helpis pro la danĝera probo, ĉar, post garda palpado per mano, ili ektrovis, ke la loko estas forlasita -



JH:  La virino ne estas farita por tiaj okazoj kiel tiuj ĉi - okazoj el kiuj ni havos neniun finon, tiel longe kiel la milito daŭros.

C:  Neniu farus Silentu-n, la estonta edzino de la malproksima Delavaro, pli ĝoja ol scii, ke li nun ŝteliras ĉirkaŭ siaj malamikoj, penante gajni harhaŭton -  Ekaŭdu!  Jen la voĉo de via patro, virino, kaj li diras kiel homo, kiu koleras pri io.

Post malpli grande da tempo ol oni bezonas por rakonti pri tio, la ŝipeto tuŝis la loĝŝipon, kaj la serĉantoj eniris ĝin.  Malgranda fajro bruletis nur ĝis la rando de la arbetoj, kiuj staris sur la bordo ĉe la flanko de la elstarejo - certigante, ke la indianoj jam movis la loĝetaron al la sama loko, kie Silentu volis la renkonton!

     XVI

La ektrovo je la fino de la antaŭa libroparto estis tre grava por Cervmortigulo kaj lia amiko.

C:  Virino, ni iros por revenigi Silentu-n, la promesitan de la Serpento - la fraŭlinon, kiun li volas edzinigi tiam, kiam li revenos al sia popolo.

Ĉingaĉguk kaj sia "palvizaĝa" amiko ekiris pri la danĝera kaj malfacila laboro per maltimeco kaj intenco, kiuj estus bonaj al viroj, kiuj estus en la dudeka anstataŭ la unua milito. Ĉingaĉguk paŝis sur la bordon, kaj gardeme rigardis ĝin longe laŭ ĉiu flanko de la ŝipeto.  Ili silente kunkonsilis, la indiano pensante, ke ili eraris pri la loko de la renkonto.  La ŝipeto kuŝis antaŭ vera rigardloketo, ne nur tra la arbetoj, kiuj randis la bordon, sed ankaŭ tra la arboj, kaj permesis klaran rigardon de la kelkatempa loĝejo.  Cervmortigulo rapide vidis, ke multaj milituloj forestas.  Multaj junaj virinoj ŝajnis esti kontentaj; certa maljunulino tamen sidis malproksima kun gardema kaj kolera vizaĝo, kiu - la serĉisto sciis - montris, ke la popolestroj donis al ŝi ian malplaĉan laboron.  Cervmortigulo bone sciis, ke Ĉingaĉguk ne volus reveni al la loĝŝipo sen ia malespera peno por rekapti sian fraŭlinon, kaj liaj propraj bonkoraj sentoj kaŭzis, ke li volus helpi pri tia laboro.  Metante la ŝipeton tiel, kiel Silentu povos vidi ĝin, se ŝi venos al la loko de renkonto antaŭ ol ili revenos, la junuloj certigis la utilecon de la militiloj, kaj preparis sin por iri en la arbaron.

La Delavaro kaŭzis, ke lia amiko genuu por plene kaŝi sin, kaj tiam li faris brueton, kiu tiel similas tion de la plej malgranda nordamerika sciur'o, ke Cervmortigulo mem, li kvankam aŭdis ĝin centfoje, efektive pensis, ke ĝi venis el unu el la malgrandaj bestoj, saltanta super lia kapo.  De tiu tiamo, Ĉingaĉguk sentis sin certa, ke ŝi scias lian ĉeeston.

Oportune, unu el la milituloj vokis al la maljunulino, por ke ŝi venigu al li akvon por trinki.  Irante, ŝi forte tenis Silentu-n per mano.  La maljunulino rapide revenas, ŝia mano ankoraŭ tenante la manon de la junulino, kiam Cervmortigulo subite kaptis ŝin ĉe la kolo tiel forte, ke ŝi lasis la kaptiton libera.  La Serpento metis manon ĉirkaŭ la mezkorpo de sia amato, kaj kuris, portante ŝin tra la arbetoj.  La maljunulo sukcesis por fari unu aŭ du ekkriojn, kiuj vekigis la tutan loĝejon.  Kadigante la maljunulinon ĉe la piedoj, Cervmortigulo lasis, ke ŝi kuŝas sur la dorso, kaj iris al la arbetoj, lia pafilo preta.

XVII

La fajro, la ŝipeto kaj la akvofonto, proksima al kiu Cervmortigulo komencis forkuri, starus en la anguloj de triangulo el preskaŭ egalaj flankoj.  Malgraŭ la gravegeco de la neceso, Cervmortigulo haltis tempeton, antaŭ ol li saltis en la arbetojn, kiuj randis la bordon.  El bonkoreco, kiu farus romanon bonsciata tra la tuta estonteco - sed kiu dum la laborado de iu tiel simpla kaj humila estus forgesata al la tuta tero - Cervmortigulo ĵetis sian tutan povon pri danĝeran penon, kaj puŝis la ŝipeton per forto, kiu tuj sendis ĝin cent fut'oj de la bordo, kaj mem falis antaŭen en la akvon, vizaĝo suben, batalanto kuranta post li.  Kio estus la postokazo de tiu severa batalo, tion ni ne povas scii, ĉar ses sovaĝuloj venis al la akvo por helpi sian amikon, kaj Cervmortigulo lasis sin kaptito.  Ili ne ligis la manojn de Cervmortigulo, kaj permesis la liberan uzadon de liaj manoj, unue forpreninte lian tranĉilon.  La maljunulino, kies nomo estis Ursino, venis proksima al Cervmortigulo kun manoj fermitaj por batali, kaj kun fajro en la okuloj.  Li tamen malgajnis la penon pri batali per la interstaro de Fendita-Kverkarbo, kiu puŝis la maljunulinon al la flanko, petante, ke ŝi foriru, kaj sidiĝis apud la kaptito.

FK:  Hurono estas ruĝhaŭtulo, ankaŭ Delavaro.  Falk'okulo estas pli grande hurona.

C:  Kontraŭe, kiam la okuloj de maljuna HUTTER estos dormemaj, kaj liaj filinoj eble profunde dormos, kaj Rapida Riĉjo, la Granda Pinarbo, kiel vi nomas lin, sonĝos, kaj ĉiuj pensos, ke Falk'okulo fidele gardas, tiam mi simple montros laternon ie kiel signo, malfermos la pordon, tiele la Huronoj eniros kaj batos iliajn kapojn.

FK:  Falk'okulo parolas kun amiko.  Mia amiko jam venis al tie ĉi pro malgranda ŝnureto, kiun junulino tenis, kiu povas tiri la tutan korpon de la plej forta militulo.  Falk'okulo ŝtelis mian edzinon.  Li devas revenigi ŝin, aŭ lia harhaŭto pendos sur bastono kaj sekiĝos en mia loĝejo.

C:  Via edzino, kiel vi nomas Ŭah-ta!-Ŭah-n, neniam estos la edzino de iu ajn kanada ruĝulo.  Ŝia animo estas en la loĝejo de Delavaro, kaj ŝia korpo jam ekiris por trovi ĝin.  Malfidelulo laŭ mia juĝo estas pli malbona ol malkuraĝulo.

Cervmortigulo ĉesis, ĉar antaŭ li staris ŝajnanta spirito, kiu ĉesigis liajn vortojn kaj vere kaŭzis, ke li malkredus la efektivecon de ĝia ŝajno tempeton.  Esnjo HUTTER staris apud la fajro, tiel trankvile, kiel ŝi apartenas al la popolo.

EH:  Judita diris, ke mi nun venu, Cervmortigulo.  Ŝi mem pelis min al la bordo per ŝipeto, tuj post la Serpento montris al ŝi Silentu-n kaj diris la rakonton.

C:  Ha, tio estas rakontinda pri Judita!  Kial ŝi sentas tian malcertecon pri mi?  Ha, mi nun komprenas; jes, mi nun komprenas la tutan aferon.  Vi devas kompreni, Esnjo, ke via fratino zorgas, ke Riĉjo MARCH vekos sin, kaj venos al tie ĉi denove al la manoj de la malamikaro, laŭ ia ekpenso, ke - ĉar li estas erarulo - li devos helpi min pri tiu ĉi afero!  Tial diru al ŝi la VERO. Mi estas kaptito en la manoj de la indianoj, kaj la Donanto Mem sole scias, kio estos la fino de tio ĉi!  Kaj ŝi povas fidi al tio ĉi: lasu, ke mi eble malgajnos kaŭze de ploroj kaj krioj kaj eĉ larmoj, sed mi neniam malfidelos pri miaj amikoj.

        XVIII

Ili sufiĉe gardis la kaptiton sen kaŭzi al li nenecesan doloron; pri Esnjo: ili permesis, ke ŝi trovas lokon inter la indianinoj tiel bone, kiel ŝi povas.

Esnjo faris neniun malfacilaĵon por kaŝi sian iradon.  Ŝi certe havis nenian klaran penson pri sia loko, ŝi tamen trovis la bordon.

EH:  Jen mi, Judita, kaj estas neniu proksima al mi.

"Silentu!" venis de la akvo, kaj silentigis la vokon de Esnjo, kaj tiam ŝi eksciis la malklaran vidon de ŝipeto, kiu proksimiĝis sen sono, kaj baldaŭ frapis la bordon per ĝia antaŭo.  Kiam ŝi sentis la peson de Esnjo en la veturilo, ŝi tuj pelis la ŝipeton de tie, ĝis ĝi estis cent jard'oj de la bordo.

JH:  Ĉu vi diris al li, ke MI sendis vin al la bordo, Esnjo, kaj kiom da ĉagreno mi sentas pro lia malbona okazo?  Lia honesta vizaĝo havas ŝajnon en ĝi, kiu estas grande pli bona ol beleco.

Judita ĉesis diri, ĉar, kiam la lasta vorto estis sur la lango, la tuta vido subite lumiĝis nur tempeton per bruleto.  La radio el lumo montris sin sur la akvo proksima al la elstarejo, kaj iu pafis aŭ el ŝipeton fluirantan proksime al la tero, aŭ el la loĝŝipo kiam ĝi pasis.

JH:  Tio estis ekkrio de virino, Esnjo, kaj estis ekkrio kaŭze de dolorego!

Per la lumeto el branĉo brulanta proksima al la vizaĝo, estis klare, ke sango fluis el la brusto de indianino.

La forta mallumo de la nokto, kaj la longaj ombroj, kiujn la montetoj kaj la arbaro ĵetis al la akvo, faris trovi la loĝŝipon malfacile, haltitan tiel proksima al la bordo, kiel laŭ sendanĝereco estis prudenta.  Silente pelantaj, ili lasis, ke la ŝipeto iras, dum la junulinoj penis dormeti, laŭ la ĉirkaŭstaroj kaj sentoj permesis.

        XIX

La vento blovis, kaj baldaŭ movis la ŝipon sur la akvo al loko, kiu videbligis la mallumajn ombrojn de la arboj, kiuj kovris la elstarejon.

RHM:  Tio ĉi venas pro plezuriga lango, Surakva Tomĉjo, kaj pro la deziroj de malsaĝa virino - kaj vi devu serĉi la aferon!

SHS:  Kial vi pafis?  Kion hurona virino faris, por ke vi pafu ŝin? Ruĝhaŭtulo neniam forgesos!

Rapida neniam sentis tiel hontecon, kiel pro la vortbatalo de la indiana junulino.  Kelkfoje la loĝŝipo iris al la sunleviĝo, kaj unufoje al la elstarejo, sed post ĉio efektive iris al la defendejo, HUTTER ĉiam volanta venki iun ajn lertan penon de la malamikoj.

Ĉ:  Malbone iri al la defendejo.  Tie Hurono.

RHM:  La okuloj kaj la nazo de la blankulo, ankaŭ lia vidpovo kaj oreloj - ĉiuj estas pli bonaj ol de la indiano, kiam oni provas ilin.  Mi kvankam proponas, ke la plej bedaŭrinda piedirulo, aŭ delavara aŭ hurona, povas prave iri al tiu domo kaj revenas; Serpento, tial uzi ŝipeton, kaj dankon.

Neniu amanta edzino, edukita laŭ la plej saĝa societo, vidis, ke la edzo revenas de la batalejo, kun pli granda prudenco en la vizaĝo ol Silentu, kiam ŝi vidis, ke la Granda Serpento de la Delavaroj denove paŝas al la loĝŝipo.  Ĉingaĉguk tenis antaŭ ili gajnon. Ili rigardis la ŝuon, kaj Silentu per certeco nomis ĝin hurona.

La aliaj vidis nenion escepte de la trankvileco, kiu montris la senmovadon de senvivaj objektoj.  HUTTER preparis sin por malligi la ŝnurojn de la pordegoj de la defendejo por eniri la ŝipejon. Unu puŝo sendis ŝipeton el la pordego al tenejo sub la defendejo.

RHM:  Venu, maljuna Tomĉjo.  Jen via loĝejo, sendanĝera kaj forta; jes, kaj tiel malplena, kiel nukso, kiu estis duonhoron en la manoj de sciur'o!  Malfermu tiun fenestron, Surakva Tomĉjo, kaj mi rampos tra ĝi kaj malfermos la pordon.

Estis tempeto de silento, poste ili aŭdis sonon de la falo de granda korpo.  Granda malbeno tiam venis el Rapida, kaj tiam la tuta interno de la domo ŝajnis viviĝi.  Hurono malligis la pordon, kaj tri aŭ kvar el siaj popolanoj rapidis post li al la antaŭa planko, ŝajnantaj ĝoji pri forlasi teruran lokon.

Fendita-Kverkarbo kaj sia kolego, pli grande la alia, kiu ŝajnis esti helpanto, kaj sole zorgis pri la duarba veturilo, jam tre garde rigardis la defendejon; eĉ la knabo antaŭe gajnis lernindajn aferetojn.

     XX

Rondo el ŝnuro el arbŝelo tuj pasis ĉirkaŭ la manoj de Rapida, kaj ĝi tiris liajn manojn post lian dorson per forto, kiun li ne povis ĉesi.  Preskaŭ tuj post tiam, ili simile ligis liajn piedojn, kaj puŝis lian korpon al la antaŭejo tiel senhelpebla kiel arbo faligita.

Ĉingaĉguk kaj sia fianĉino rigardis la tutan batalon el la loĝŝipo.  La ŝipeto de la junulinoj, kiam la batalo sur la antaŭejo ĉesiĝis, estis ĝis tricent jard'oj de la defendejo, kaj tie Judita ĉesis peli, unue ekvidante la batalon.  Ĉingaĉguk rapide levis la venttolon.

RHM:  Forpelu la ŝipon, kaj vi pasos nin - kaj, kiam vi faris tiun bonan faron por VI, mortigu tiun ĉi ĝemegan malbonulon pro MI.

SHS:  Puŝu vin tien ĉi!

Malbonoportune, la brusto de Rapida necesis pli grandan vojon por turnadi ol la piedoj, kaj, kiam li venis al la rando de la antaŭejo, la vojo tiam ŝanĝiĝis por sendi lin tute malrekte de la loĝŝipo; kaj pro lia rapideco kaj la sento pri la danĝero, li falis al la akvo.  La sentoj de Silentu tamen tiel volis scii la postokazon de tia kuraĝa peno, ke ŝi regardis la movojn de Rapida, kiel kato rigardas mus'on.  Ŝi movis piedon al fino de la venttolo, kiu estis ligita, kaj, kolektante ĉiun la malligatan ŝnuron, ŝi ĵetis ĝin al la senhelpema Rapida.  La ŝnuro falis al la kapo kaj korpo de la subakvema viro, kaj li ne nur gajnis partojn de ĝi per siaj manoj, sed gajnis parton de ĝi per siaj dentoj.

Kiam la Huronoj perdis la vidon de la korpo de Rapida, ili ĉiuj faris kriegon pro malkontento, kaj tri el la plej diligentaj kuris al la tenejo kaj eniris la ŝipeton.  La ŝipeto de la junulinoj estis je kvarono da mejl'o de la loĝŝipo, klare fortenata.

EH:  Kial ni forkuras, Judita?  La Huronoj neniam malutilis MIN, kaj mi pensas, ke ili neniam malutilos.

JH:  Tio eble estas vero pro vi, Esnjo, sed estos tre malsimila pro mi.  Genuu, kaj diru vian preĝon, kaj sidu, kaj plej forte helpu la foriron.

EH:  Jen, Judita!  Mi esperas, ke vi nun konsentos, ke preĝado estas utila!  La Huronoj rompis pelilon, kaj ili neniam povos pasi nin.

La junulinoj, timantaj, ke la malamikoj eble trovos aliajn pelilojn el la domo, daŭrigis forkuri.  Post horo tamen ili vidis ilian ŝipeton, plenitan kun viroj, forlasantaj la defendejon, kaj irantaj al la bordo.  Malgraŭ la ŝajnanta forlaso de la defendejo, Judita zorgege venis al ŝi.

JH:  Iru en la domon, Esnjo, kaj eltrovu, ĉu la sovaĝuloj jam foriris.

Esjno faris laŭ la volo - dum Judita foriris malmultajn jard'ojn de la antaŭejo, se ŝi necesos forkuri.

EH:  Mi estis en ĉiuj ĉambroj, Judita, kaj ĉiuj estas malokupitaj escepte de de patro; li estas en sia propra ĉambro, dormanta, sed ne tiel trankvile, kiel ni volus.

Li sidis, preskaŭ falanta, en angulo de mallarĝa ĉambro, lia brusto subtenata per la angulo, kaj lia kapo falinta al la brusto.  Judita antaŭeniris, kaj pro subita sento forprenis la ĉapelon, kiun iu jam metis tiel sur lian kapon, ke ĝi kovris la tutan vizaĝon.  Kiam ŝi forprenis la objekton, la tremanta kaj sangema haŭto kaj ĉiuj aliaj signoj pri mortemeco, kiel oni vidas post la forŝiro de haŭtoj, monstris, ke iu forprenis lian harhaŭton, kvankam li ankoraŭ vivas.

        XXI

La leganto devas postuli al si la teruron, kiun la filinoj travivis, dum subite rigardantaj la terurigan vidon, kiun estas antaŭ la okuloj de Judita kaj Ester, kiel dirite ĉe la fino de la lasta libroparto.

JH:  Patro, ĉu ni povas fari ion por vi?  Ĉu Esnjo kaj mi povas malplifortigi vian doloron?

STH:  "Patro!"  Ne, Judita, ne, Esnjo - mi ne estas patro.  ŜI estis via patrino, sed mi ne estas patro.

EH:  Patro - vi permesas, ke mi NOMI vin patro, vi kvankam diras, ke vi ne estas patro - patro, ĉu mi legos la Sanktan Bibli'on al vi?

* * *

Ĉingaĉguk, Silentu kaj Rapida staris en la antaŭo de la ŝipo, gardeme rigardantaj la domon por certigi la foreston de la malamikoj.  Estis nenio, kion ili devis timi, kaj la loĝŝipo baldaŭ estis ligata en la tenejo.  Judita diris neniun vorton pri la sano de sia patro.  Rapida tamen tro bone konis ŝin, ke li ne komprenus, ke io estas malordinare malbona.

Kiam ĉiuj estis en la loĝŝipo, la aparta loĝejo de la viro, kies korpon ĝi nun enhavis, ili ekiris.  Tiam la akvo havis neniun moveton sur la supro, kaj la vasta vido de la arbaro ŝajnis rigardi la sanktan trankvilecon de la horo kaj la preĝoj per malgaja silento.  MARCH rigardis suben, kaj, tra la travidebla ŝtofo de la klara akvo, kiu estis preskaŭ klara kiel aero, li vidis tion, kion Esnjo jam nomis "la tombo de patrino".

JH:  Ne tien, Riĉjo MARCH, ne tien.  Ne metu ĝin tiel proksima al la loko, kie patrino kuŝas!

EH:  Mi scias, ke mi havas malfortan kalkulpovon, Judita, kaj vi havas - certe tamen oni devas meti la edzon proksima al la edzino.

Judita ne povis disputi kun ŝia fratino je tia tempo; sufiĉa signo de ŝi tamen kaŭzis, ke MARCH subenmetis la korpon iom malproksima de lia edzino.  Li tiam fortiris la ŝnurojn, kaj finis la faron.

JH:  Vi volas diri al mi pri edzinigo, Riĉjo MARCH, kaj mi venis tien ĉi super la tomboj de miaj gepatroj - ne, ne - super la tombo de mia bedaŭrinda, kara, kara patrino por aŭdi tion, kion vi diros.

RHM:  Estas la tempo por pensi pri ŝanĝo kaj pri edzo, kaj, se vi ricevus min, ĉion, kio jam forpasis, mi forgesos, kaj jen la fino de ĝi.  Malrapidu, Judita, kaj pli bone pensu pri tio ĉi.

JH:  Mi bezonas nenian tempon.  Mi jam antaŭlonge decidis, kaj mi atendis, nur ke vi klare diros, por klare respondi.  Ha, mia bedaŭrinda patrino!  Ni staras super via tombo, sed vi malmulte scias, kiom da viaj instruaĵoj ni jam forgesis, via gardado malmemoris, via amo malvenkis.

        XXII

Tiun tutan tempon Esnjo sidis en la antaŭo de la ŝipo, rigardante malgaje al la akvo, kiu tenis kaj la korpon de ŝia patrino kaj de la viro, kiun ŝi lernis nomi sia patro.

JH:  Bedaŭrinda Esnjo!  Ili feliĉe forestas de ĉiuj zorgoj pri ni.  Kion vi pensas pri Cervmortigulo, Esnjo?  Ĉu li ne estus la bo-frato laŭ via volo?

EH:  Ni malbone faras tiom paroli pri ni ĉe tia loko, kaj nun devas preĝi al Dio por pardoni nin kaj instrui nin, al kie ni iros, kaj kion ni faros.  Mi jam vidis tion, sed mi ne pensis, ke estus prave paroli pri tiaj aferoj super la tombo de patrino.  Ŝipeto venis de la loĝejetaro, Judita, kaj sola viro pelis ĝin; li ŝajnis esti Cervmortigulo, kaj nenia Irokezo.

Certe, la malpeza ŝipeto jam pasis la domon, kaj nun rekte iris al la loĝŝipo, la enŝipanoj de kiu kolektis sin en la antaŭo por ricevi la venanton.  Kiam la du ŝipetoj venis unu al la alia - ĉar Judita kaj sia fratino jam prenis la pelilojn por renkonti la venanton antaŭ ol li venis al la loĝŝipo - eĉ la sunbrulita vizaĝo de Cervmortigulo havis pli brilan ŝajnon ol ordinare.

JH:  Vi estas estanto kontraŭ kalkulado, Cervmortigulo, kaj mi ofte ne scias, kiel kompreni vin.

C:  Mi havas intertempon.

JH:  Kian certaĵon ili havas, ke vi revenos?

C:  Laŭ mia promeso.  Judita, tio ĉi estas diri pri mi kaj miaj zorgoj, kiam vi jam havis tro multajn malfacilaĵojn, kaj eble volas ricevi konsiladon de amiko pri viaj propraj aferoj.

JH:  Jen la loĝŝipo, kaj ni diros pli multe da tio, kiam estos pli bona okazo.

     XXIII

La kunsido inter Cervmortigulo kaj siaj amikoj en la loĝŝipo estis severa kaj zorgegema.  Liginte la loĝŝipon, la defendejanoj okupiĝis pri kelkaj gravaj aferoj.  Rapida reutiligis ŝuojn en la lumo de la fajro; Ĉingaĉguk sidis en malgaja pensado; dum Cervmortigulo senzorge rigardis "Cervmorton", la pafilo de HUTTER.

Ili finis manĝon, kaj ili forprenis la modestajn manĝilojn, kaj ĉiuj kolektis sin sur la antaŭejo por aŭdi la rakonton de Cervmortigulo pri lia veno.

C:  INTERTEMPO, Judita; INTERTEMPO estas la vorto.  Kaj ĝi portas la saman signifon por la kaptito kiel pro la militisto, kiu havas mallongan permeson por lasi sian devon.  Mi tial devas doni sciigon - devas doni, kaj ne estas utile malrapidi.  Ili kalkulas, ke ili superas la tutan akvon, kaj tial sendi per mi tiun ĉi mallarĝumon el pilketoj kun tiuj ĉi vortoj:  Diru al la Serpento - ili diras - ke li bone faris kiel komenculo.  Li nun povas ekiri trans la montoj al siaj propraj vilaĝoj, kaj neniu iros post li.  Silentu tamen devas reveni al la Huronoj.

RHM:  Se Judita repensos, ŝi ja povas iri kun mi al la rivero, kaj Esnjo kun ŝi.  Sed se ŝi ne tiel ĉi decidos, mi tuj ekiros, kiam mi pensos, ke la gardantoj de la malamikoj komencas tranokti inter la densejoj kaj folioj.

JH:  Judita NE repensos, kaj ne petas esti kun vi, s-ro MARCH.

C:  Nun la demando pri Silentu - kiun vi diras, virino?  Ĉu ankaŭ vi forlasos vian devon, kaj revenos al la Mingoj kaj ricevos huronan edzon - kaj ĉio tio, ne pro la amo de la viro, kiun vi promesis edzigi, sed pro la amo de via propra harhaŭto?

SHS:  Diru al la Huronoj, Cervmortigulo, ke ili estas tiel malsciemaj kiel talp'bestoj.  Ili ne scias la apartiĝon inter la lup'o kaj la hundo.

C:  Nun estas via tempo, Judita, kaj tiam mia devo el tiu ĉi laboro finiĝos antaŭ la nokto.

JH:  Mi donos mian respondon, Cervmortigulo, post vi kaj mi parolos kune kaj sole, kiam la aliaj kuŝos por dormi.

* * *

Cervmortigulo kaj sia kolego longe kaj silente pelis.  Ili decidis surterigi Rapidan ĉe la sama loko, kie la komenco de la rakonto montris, ke li enŝipetiĝis, ne sole kiel loko, kiun la Huronoj malpli grande emis rigardi, sed ankaŭ ĉar li sufiĉe konis la arbaron ĉe tiu loko por trovi la vojon en la mallumo.  MARCH ĝojegis pri forkuri.  Cervmortigulo kontraŭe montris nenian tian ĝojon.  Forte ĝemante, li puŝis la ŝipeton de la lando kaj ekrevenis kun diligenteco al la loĝŝipo kaj la defendejo.

      XXIV

Judita staris sur la antaŭejo, atendante la revenon de Cervmortigulo per memregado, kiam li venis al la domo.

JH:  Kaj nun, Cervmortigulo, vi vidis, ke mi lumigis la lampon, kaj metis ĝin en la loĝĉambro de la loĝŝipo.

La serĉisto malgrande miris, sed ne kontraŭstarante, la du baldaŭ estis en la ŝipo en la ĉambro, kiu enhavis la lumon.  Tie staris du seĝetojn ĉe la du flankoj de la kesto, kun la lampo sur alia kaj kun tablo proksima por teni la apartajn objektojn, kiam ili montros ilin.  Cervmortigulo, kiu sentis la malatendemon de la junulino, tiam sidiĝis, kaj rekomencis kompreni la aferojn, kiujn la kesto enhavis.

JH:  Ĉiujn tiujn ni jam vidis, kaj ne ĉesos por malkovri ilin. La amaso sub via mano, Cervmortigulo, estas nova.  Ni rigardu en tiu.

Cervmortigulo obeis, kaj li ektrovis, ke ĝi enhavis malgrandan keston el bela manlerteco, sed ŝlositan.  Poste ili penis trovi ŝlosilon, sed tia serĉado estis sen utileco, kaj ili decidis rompi la seruron.  Tion Cervmortigulo baldaŭ efektivis per fera ilo, kaj ili baldaŭ ektrovis, ke la interno estis preskaŭ plena per paperoj.  Ili enhavis la interparolon de amema kaj lerta patrino al filino forestanta.  Poste estis alia paperaro, plena per la esprimoj pri amo, skribitaj certe kun deziroj, sed ankaŭ kun la trompeco, kiun viroj tiel ofte pensas juste uzi kun virinoj.  Ankoraŭ restis, ke ili rigardos aliajn leterojn. Judita trovis interparolon inter sia patrino kaj Tomaso HOVEY.

Ili longe daŭrigis la serĉon.  Tia glavo aŭ du, kiujn nobeluloj tiam portis, kelkaj korpmezaj ligiloj el arĝento, aŭ tiel kovritaj por ŝajni esti arĝento, kaj malmultaj belaĵoj de virinaj vestoj estis la grandaj trovaĵoj.

JH:  Iun ajn parton aŭ ĉion, kion vi jam vidis en la kesto, mi kaj Esnjo feliĉe donos por liberigi vin.

C:  La Mingoj tiel kalkulas!  Ili diras, ke la kesto jam estas de ili, aŭ certe baldaŭ estos de ili, kaj ili ne dankus iun ajn pro la ŝlosilo.

JH:  Ĉu vi iam ajn aŭdis ion kontraŭ la estinta vivo de tiu ĉi homo, Cervmortigulo?  Ŝajnante esti lia filino, tiaj rakontoj venis al mi.

C:  Rapida Riĉjo parolis klare pri la tuta familio, dum ni iris al tie ĉi, kaj li diretis ion pri tio, ke Tomaso HUTTER jam estis libera travivulo sur la maro dum sia junuleco.  Se vi ne amas la nomon de tiu viro, estas la nomo de via patrino, Judita.  Mi jam scias, ke la plej belaj milituloj ofte edzinigis la plej belajn junulinojn de la popolo.

JH:  Ĉu vi volus, ke mi, Cervmortigulo, estos la edzino de tia viro kiel Henriko MARCH?  Mi certe havas nenian kaŭzon por fieri pri gepatroj post tio, kion mi vidis je tiu ĉi nokto.

C:  Estas la tempo por dormeti, ĉar morgaŭ verŝajne estos malfacila tago al iom da ni.

Cervmortigulo stariĝis dum li diris, kaj Judita devis obei.  Tiam venis la nova decido kaj la kuraĝaj kalkuloj por morgaŭ.  Kaj kiam dormemeco fine fermis la okulojn, ili fermis je vido de venko kaj feliĉo en ŝia kapo.

      XXV

Silentu kaj Esnjo vekiĝis je la returno de lumo, lasante Judita ankoraŭ dormanta.  Tempeton Silentu sole bezonis por prepari sin. La kunveno de la du geamantoj estis simpla.

Ĉ:  Kion diras Silentu-ho!-Silentu nun, kiam mia plej kara amiko havas danĝeron?

Tuj tiam Cervmortigulo iris el la loĝĉambro de la loĝŝipo, kaj paŝis al la antaŭejo.

C:  Jes, oni, kiu vidas, ke la suno subiras, kaj vekis sin sufiĉe frue je la mateno, certe trovas, ke ĝi denove leviĝas.

Ĉ:  Aŭdu, Cervmortigulo.  Se Ĉingaĉguk estus en la manoj de la Huronoj, kion farus mia palvizaĝa frato?

C:  Penu nenion malprudentan, Delavaro.  Mi pensas, ke vi devas fari laŭ via volo, kaj tiel faros.  Estus prave, ke vi penos, ĉar vi ne estus feliĉa sen fari ion.

Esnjo esprimis, ke la matenmanĝo estas preta, kaj la tuta defendejanaro baldaŭ sidis ĉirkaŭ la simpla tablo laŭ la ofta kutimo de landranduloj.

JH:  Kiu el tiuj pensoj plaĉas la vi, Cervmortigulo?  Ĉu estus malagrable pensi, ke vi renkontos ĉiujn, kiuj nun estas sur tiu ĉi ebenejo en alia mondo?  Aŭ ĉu vi jam sufiĉe konas nin por ĝoji, ke vi neniam vidos nin?

C:  Estas ok jaroj, post la Serpento kaj mi komencis kun serĉi viandon.  Li antaŭĝojis pri tempo, kiam li serĉos ian spiritan cerv'on sur ebenejoj, kie estos neniuj pikoj aŭ akvemejoj, aŭ aliaj malfacilaĵoj, kun kiuj li devos batali. -  Tiu ĉi estas grava demando, pri kiu ni devas pensi:  Neniu havas Cervmorton.

JH:  Postlasu ĝin al tiu, kiun vi volas, Cervmortigulo.  La pafilo estas de vi, por fari tion, kion vi volas fari.

C:  Judita, ni nun vidas, se Cervmorto ne ankaŭ estas Aglomorto!

Ekbrulo kaj sono postvenis.  Kiam ili rigardis la mortan birdon, ili ektrovis, ke la pilko trairis ĝin duone inter flugilo kaj la brusto.

        XXVI

C:  Ni faris malprudentan aferon, forpreni vivon pro celo malpli bona ol memlaŭdo!

EH:  Mi ĝojas aŭdi, ke vi diras tion, Cervmortigulo, kaj Dio pli grande memoros vian malĝojan pro tio, kion vi faris, ol la malbonon mem.

C:  Vortojn diritajn en adiaŭo, kaj kiuj povas esti la lastaj, kiujn ni aŭdas el amiko, oni ne baldaŭ forgesas.  Mi tial intencas, Judita, paroli kun vi kiel frato, ĉar mi ne estas sufiĉe matura por esti via patro.  Unue, mi volas diru al vi pri malamikoj, pri kiuj mi diras, ke du iras post vi por malhelpi vin.  La unua estas la malordinare bela ŝajno, kiu estas tiel danĝera al malamiko, kiel tuta militularo el Mingoj, kaj necesas grandegan gardecon.  La alia estas malvenki antaŭ via propra senco kaj prudento.  - Venu al tie ĉi Serpento, for de la vidpovo de la virinoj.  Iu de via vivo kaj graveco devas neniam bezoni manĝon aŭ terpomojn aŭ ion ajn, kiu kreskas en la kampoj; mi tial ĉi esperas, ke la terturnilo neniam troviĝos en la manoj de iu ajn edzino de vi.  Vasta loko sur la flanko de monto, kie oni povas rigardi la ĉielon kaj la teron, estas prava loko, por tio, ke homo gajnu justan ekpenson pri la povo de la Granda Spirito, kaj pri sia propra malgrandecon.  Dio benu vin, Serpento!  Mi tiel falis al la manoj de la Mingoj je la antaŭa nokto, kaj ili permesis, ke mi adiaŭos al miajn amikojn, kondiĉe de tio, ke mi revenos, kiam la suno supreniras hodiaŭ, kaj ricevos tion, kion ilia venĝo kaj malamo povos fari, kiel turmentojn, kiel justaĵo pro la morto de la militulo, kiu mortis per mia pafilo, kaj ankaŭ pro la junulino, kiun Rapida pafis, kaj pro aliaj malgajnoj, kiujn ili renkontris sur kaj ĉirkaŭ tiu ĉi akvo.  - Nun, bedaŭrinda Esnjo, denove movu la pelilon, kaj ni puŝos al la bordo, ĉar la suno preskaŭ supreniris, kaj mia intertempo preskaŭ finiĝas.

      XXVII

Iu lerta pri la signoj de la ĉielo vidus, ke la suno bezonis ankoraŭ du aŭ tri minut'ojn antaŭ la ĉielrando, kiam Cervmortigulo surteris sin ĉe la loko, kie la Huronoj tiam loĝis.  La Huronoj antaŭe disputis siajn pensojn pri la ebleco de la reveno de la kaptito.

Kiel ofte inter la popoloj kaj disirantaj homaroj de la unualandanoj, du kondukantoj partprenis preskaŭ egale pri la regado.  La unua estos Fendita-Kverkarbo, kiun la leganto jam konas, kaj la alia nomiĝis la Leono.  Fendita-Kverkarbo faris signon de saluto.

FK:  Mortigulo de la Cervoj, kiam vi diras ion, tio estas vera.

L:  Hundo de la palvizaĝuloj!

Eĉ dum la diro, li levis manon kaj ĵetis militan fendilon.  Tiel granda estis la facilpovo, per kiu li ĵetis la armilon, kaj tiel mortiga la intenco, ke ĝi fendus la kaposton de la kaptito, se li ne eltenus manon, kaj kaptis ĝian bastonon je unu el ĝiaj turnoj pro preteco tiel facilpovema, kiel la lerteco, per kiu Leono jam ĵetis ĝin.  Tia ĵetanta forteco tamen estis tiel granda, ke, kiam la mano de Cervmortigulo haltis, la mano estis super kaj post la kapo, kaj ĉe la loko necesa por rebatali.  La akra, malgranda fendilo batis la celulon supra la nazo, rekte inter la okuloj, detruante la internaĵon de la kapo.

Cervmortigulo boni sciis la senesperan signifon de la batalo, per kiu li okupiĝis, por perdi eĉ unu tempeton.  Li sciis, ke la sola espero estis rekte kuris.  Neniu el la milituloj tenis militilojn, kiuj malplirapidigis ilin, kaj la danĝero venos aŭ el la manoj de la virinoj, aŭ el tiuj de pli matura knabo.

Li baldaŭ staris apud la ŝipeto.  Taŭge preparante sin, kaj kalkulante la pravan vojon al la antaŭo, li kuris al la akvo, portante la ŝipeton antaŭ li, uzis sian tutan fortecon kaj lertecon pro lasta peno, kaj ĵetis sin antaŭen por fali al la fundo de la malpeza veturilo.  Tiam iu pafis, kaj la pilko iris tra la du flankojn de la ŝipeto, ĝis dek-kvin col'oj de la loko, kie lia kapo kuŝis.

        XXVIII

Je tiu ĉi tempo, Cervmortigulo jam estis en la ŝipeto trionon da horo, kaj volis la rapidan helpon de siaj amikoj.  Ankoraŭ malgranda tempo pasis laŭ tia ĉi atendema maniero, kiam Cervmortigulo ekaŭdis malgrandan sonon, simila al froto kontraŭ la fundo de la ŝipeto.  Stariĝante, la unua objekto, kiun li vidis, estis Fendita-Kverkarbo.

FK:  Mia frato nun longe kuris sur la montetoj kaj veturis sur la akvo.  Eble li vidis sufiĉe por repensi kaj aŭdi sencon.  La Sumako estas eĉ pli malriĉa.  Ŝi iam havis fraton kaj edzon.  Kiu nutris ŝin kaj ŝiajn idojn?  Vi estas granda viandserĉisto, kaj ni scias, ke la virino neniam bezonos.

C:  Mi jam aŭdis, ke viroj tiel savis sin, kaj mi konis tiujn, kiuj pli grande volis la morton anstataŭ tian malliberecon.

Cervmortigulo nun pli bone komprenis sian lokon.  Li dezireme rigardis la defendejon, sed ĉio tie ŝajnis esti silenta kaj malplena, kaj sento el soleco kaj forlasiĝo por kreskigi la malfeliĉecon de la tempo.  La serĉisto iris al la loĝetejo, kie, al sia miro, li vidis solan Esnjon, klare atendanta lian revenon.

EH:  Cervmortigulo, ĉu vi nun intencas edzinigi Sumakon, ĉar ŝi nun havas nek edzon nek fraton por nutri sin?

C:  Ĉu la juna devas edzinigi la maljunan?

Kiam Fendita-Kverkarbo remonstris sin en la rondo, li okupis sian antaŭan mastrejon.  Juna kaj fierema sovaĝulo, kiu havis la nomon Ruĝa-Korv'birdo pro sia povo pri fari malordinarajn sonojn, kaj pro emeco por ami aŭdi sian propran voĉon, kriis:

RK:  La palvizaĝula hundo komencas meti la voston inter la piedojn!

Antaŭ fari la plej malbonan, estis la volo de Fendita-Kverkarbo provi la decidemon de la kaptito per renovigi la packonsenton. Laŭ sia kalkulo, li konsilis, ke Sumako senscie iros al la rondo.

S:  Mi trovis vin; mi povas trovi nek la Lupan-Kapon nek la Leonon.

C:  Foriru, Sumako.  Lasu min al la manoj de viaj popolestroj.

La mallaŭdaĵon, kiun li donis al la Sumako, la tuta popolo pensis mallaŭdaĵon.  La junuloj montris malatendemon por komenci la turmentadon, kion Fendita-Kverkarbo komprenis.  Kaj ĉar siaj maljunaj kolegoj neniam volon permesi atendadon, li devis doni la signon por komenci la malsanktan laboron.

      XXIX

Estis ordinara peno de la sovaĝuloj je tiaj oportunoj fari la celumulon severe mizera.  La unua junulo, kiu antaŭiris por la peno, nomiĝis Korv'birdo, ankoraŭ havante neniun oportunan por gajni pli militeman rakonton.  Post sufiĉa nombro de signoj de lerteco, kiuj promesis pli grandan penon ol tion, kion li povus fari, la Korv'birdo lasis, ke la fendilo foriru el la mano.  La militilo batis la aeron per la konvenaj turnoj, tranĉis ligneron el la arbido, al kiu la kaptito estis ligata, simple je malmultaj col'oj de la vango, kaj haltis en grandan kver'karbon, kiu kreskis je kelkaj jard'oj post li.  Por la turmentado per la pafilo tia eraro estis malpermesita, la larĝmezuro de haro vere estante la plej granda eraro, kiun lerta pafilulo permesis je tia oportuno.

EH:  Kial vi turmentas Cervmortigulon, ruĝuloj?

FK:  Mia filino ne ĉiam parolas kiel popolestro ĉe la fajro de konsilantaro, aŭ ŝi ne dirus tion. - Malfortigu liajn ligojn. Lasu, ke ni vidu tion, el kio estas lia korpo.

La Huroninoj nomis la kaptiton per la nomoj de la pli malnoblaj kaj malplej estimataj bestoj, kiujn ili sciis.  Subita kaj malatendata esprimo tamen de unu el la garduloj, knabo dek- aŭ dekdujara, malrapidigis la laboron.

        XXX

Estis ekstere de la povo de Cervmortigulo kompreni la subitan ĉeson de siaj malamikoj, ĝis la faro montris sin post tempo. Necesis simple tempeton por klarigi la atendon, kiu ĉesis pro la vido de Judita ekstere de la homaro, kaj ili volante permesis ŝin al la rondo.

JH:  Nun, Hurono, aŭskultu miajn vortojn.  La angloj havas tiom da junuloj, kiom da la Huronoj - multe da ili - tion ĉi vi bone scias.  Vi povas demandi mian nomon de via kaptito.  Ĝi estas Judita.

FK:  Ne.  Mi ne demandos la kaptiton.  Li lacas.  Li volas ripozi.

Ili rapide kolektis pecojn el seka ligno proksimajn al la arbido, kaj intencis puŝi ilin en la haŭton de la celumulo, kaj ekbruligi ilin; kaj ili alportis aldonatajn ŝnurojn por refortigi la ligojn.  Ili tuj ekbruligis fajron en amaso de ligno.  Esnjo kuris tra la homamaso, militilita per bastono, kaj malkolektis la brulantan lignon.  Ili nur ekbruligis la fajron dufojon, kiam indiana virino puŝis sin tra la rondo, iris al la fajro, kaj per piedo ĵetis la brulantajn branĉetojn por ĉesigi ĝin.  Ekkrio venis post tiu malplenumo, tamen, kiam la malbonfarulino turnis sin al al rondo kaj montris la vizaĝon de Silentu, tiam venis amasa ekkrio pri plezuro kaj miro.

SHS:  Venu, mizera Arbetpikilo, kaj forlavu la kolorojn de via vizaĝo.  Staru antaŭ la Huronoj, korv'birdo - tio ĉi vi estas.  La Cervmortigulo timas nenion - malplej grande korv'birdon!  Liberigu lin - tranĉu la ŝnurojn - staru lin kontraŭ tiu ĉi bruanta birdo.

Tiel vokata, li ne povis resti ĉe la fondo.

A:  Kiu volas Arbetpikilon?  Se tiu ĉi palvizaĝulo enuas pri vivo, aŭ se li timas indianajn turmentojn, diru, Fendita-Kverkarbo.  Mi sendos lin post la militulojn, kiujn ni perdis.

Juna indiano venis, saltante tra la Huronoj al la mezo de la rondo per kielo, kiu montras aŭ plej fortan memfidon aŭ emon pri malsaĝo.

Ĉ:  Huronoj, la Tero estas tre granda.  La Grandaj Sensalmaroj estas ankaŭ grandaj.  Estas spaco pase de ili por la Irokezoj; estas spaco por la Delavaroj ĉe tiu ĉi flanko.  Venu, lasu, ke ni diru adiaŭ, kaj iru laŭ nia propra vojo.

Oni ne facile povas priskribi la vidon, kiu postvenis.  Amasa ekkrio venis el la Huronoj; la koraj krioj de Anglujo postvenis. La milita krio de Rapida estis aŭdebla el la amika flanko.

        XXXI
Ni ne devas priskribi la vidon, kiu montriĝis de la mallarĝumo de tero, kiun la Huronoj elektis kiel lasta loko por tranokti. Nenio ŝanĝiĝis sed la sento de movado kaj vivo, kiu antaŭe regis en la defendejo.  Gardanto, kiu portis la vestojn de la rapida piedmilitistaro de reĝa kolono, iris trans la antaŭejo per milita paŝo, kaj dudek viroj de la sama kolono staris ĉirkaŭ la loko aŭ sidis en la loĝŝipo.  Du militestroj staris, rigardantaj la bordon.

W:  Ŝi estas bela kreito, tiu ĉi Judita HUTTER, certe, THORNTON.

La du militistoj trovis sian kuraciston en la pli granda ĉambro de la loĝŝipo.

G: Jen eksterordinara montraĵo de la arbaro, kaj kun duono da sencpovo.

EH:  Mi havas mian Sanktan Bibli'on tie ĉi, Judita.  Mi nun ne povas legi.  Estas io erara pri miaj okuloj.  Vi ŝajnas esti malklara kaj malproksima - kaj ankaŭ Rapida, mi nun rigardas lin.

Judita stariĝis, kaŝis sian vizaĝon en antaŭtuko, kaj ploris.

EH:  Kie estas la Serpento?  Permesu, ke mi diras kun li.  Donu al mi lian manon, por ke mi sentu ĝin.  Mi sentas, Cervmortigulo, kvankam mi ne komprenas, kial tiel estas, ke vi kaj mi ne longe restos unu de la alia.  Patrino - mi nun vidas patrinon, kaj brilaj estaĵoj ĉirkaŭ ŝi en la akvo.

Ŝi diris la lastajn vortojn post atendeto, kaj ŝia fratino jam staris super ŝi kun zorgema gardado, antaŭ ol ŝi eksciis, ke la ĝentila spirito foriris.

        XXXII
La tago, kiu postvenis, montris sin malfeliĉa, sed multe okupata.  Milita seneraremo pasis al la ordinaraj aferoj de novloĝuloj, kaj, post ĝi rapide kaj ŝpareme matenmanĝis, la militistaro komencis veturon al la bordo per laŭreguleco kaj ordo, kiu ne faris bruadon aŭ malordon.  Kaŭze de tiu ĉi rapida laboro, Cervmortigulo trovis sin sola kun la bela kaj ploranta malĝojulino.

JH:  Mi volas - mi DEVAS paroli tiel klare kun vi, kiel mi parolus kun bedaŭrinda, kara Esnjo.  Vi amas la arbaron kaj la vivon, kiun ni pasas tie ĉi en la sovaĝejo, malproksima al la loĝejoj kaj urbetoj de la blankuloj.  Mi ne povas edzigi vin sen amo, kaj tiun amon vi ne sentas pri mi.

Tiam Judita mem prendis pelilon, kaj forpelis ŝipeton de la loko kun movo tiel nevolema, kiel la sentoj, kiuj regis ĝin.

La tempo kaj ĉirkaŭstaroj nun faris netraeblan malscion ĉirkaŭ ĉio alia pri la HUTTER-oj.  Ni vivas en mondo de malobeaĵoj kaj memdeziroj, kaj neniu priskribo, kiu alie prezentas nin, povas esti vera, kvankam, feliĉe al la homa esteco, videtojn de la pura spirito, laŭ kies esteco Li kreis la homon, ni povas vidi, malgrandigante liajn erarojn, kaj justigante liajn malpravaĵojn.